Sztuka jej gry - Ampathy

	Ampathy
	ALL WORKS Poetry (10) Prose (2) About me Friends (3)

6 january 2011

poetry

Ampathy

Sztuka jej gry

Gdy czujne płomienie świeczek
Zdemaskują każdy kąt sali
Wypełnionej złudzeniami ciał
Ubierze maskę i będzie grać
Jak w spalonym teatrze
Zastąpionym plastikową makietą

Ich szkarłatne cienie
Tańczące na linii rzęs
Odbiją się w pustce oczu
Chciwie chłonąc jej talent

Wraz z końcem ostatniego aktu
Opadnie kurtyna iluzji
By wreszcie jej uświadomić
Że nigdy nie była dobrą aktorką

Greg Essential

6 january 2011 at 17:36

Dobry. Lecz mam wrażenie, że zatrzymujesz się w połowie drogi i piszesz bardzo "bezpiecznie". Boisz się pójść dalej, gdzie za słowami czai się mrok i demony? :-)

report

Ampathy

6 january 2011 at 17:56

Cóż, nie boję się ;) Bardzo lubię mrok i demony ;) Wiersz ten pierwotnie nazywał się "piekło". Został gruntownie zmieniony, po tym jak na innym portalu dostałam same negatywne komentarze, że za dużo patosu itp. Ten prawie w ogóle go nie przypomina. Jednak jestem z niego zadowolona. Twój komentarz zawiera pierwszą pozytywną opinię na jego temat. Dzięki ;)

report