Poezja

Gdy czujne płomienie świeczek 
Zdemaskują każdy kąt sali 
Wypełnionej złudzeniami ciał 
Ubierze maskę i będzie grać 
Jak w spalonym teatrze 
Zastąpionym plastikową makietą 

Ich szkarłatne cienie 
Tańczące na linii rzęs 
Odbiją się w pustce oczu 
Chciwie chłonąc jej talent 

Wraz z końcem ostatniego aktu 
Opadnie kurtyna iluzji 
By wreszcie jej uświadomić 
Że nigdy nie była dobrą aktorką