Rozjaśniłbym cień nos-usta,troszeczkę.Za bardzo "wychodzi". Lubię takie szkice...

report

Dorotko, dziękuję :) Za dnia, spróbuję, może jednak da się coś zrobić ?

report

zostaw :) nie poprawiaj, rysuj następny :))

report

no właśnie posłuchaj rudej Doroty i rysuj następny dla Darka ;)

report

nie martw się tym bo ja to się w te oczy nie mogę napatrzyć...a poza tym w tym rysunku coś co mnie jako widza przyciąga...

report

Kaju, moja fantazja :)))

report

masz pièknà fantazjè:)

report

Dziękuję, Olu:)

report

nie umiem udzielać rad w tej materii, więc mogę tylko jedno - szukasz - i to jest bardzo dobrze :)))

report

zwłaszcza papier :)) miłego rysowania :)

report

Będę o to prosić ;-))) Dobrych snów:)

report

dobrych :))

report

Dziękuję Wiesiu za wiarę we mnie :)))

report

Kamajo, cieszę się :)))

report

Istar, zawsze może - dziękuję :) Gdy wyjdzie mi szkic na odpowiednim papierze, to prześlę w prezencie - rysuję i piszę, co w danej chwila gra w duszy:) Serdeczności:*

report

Hosso, to tak, jak z pisaniem: coś szepcze i leci. Czekam na akwarele i zabawę z kolorem - ostatni zestaw " wyszedł " beze mnie. Dziękuję, to Ty mnie natchnęłaś :)))

report

heh, jeśli naprawdę ja, to bardzo się cieszę:))

report

Alt, do wstawienie szkicu, bo przecież jestem, nawet, gdy nie jestem :)))

report

Może tak właśnie chciałam kiedyś wyglądać ? Dziękuję Zuziu :)))

report

rysowanie to jedna z fajniejszych przygód jaka mnie spotkała, dobrze wiedzieć, że dałaś się w tę niezwykłą przygodę przy okazji zabrać:)

report

ano czasem i tak bywa, dobrze, że się znalazły:)

report

:)

report

Apisie, widzisz, że cienie mi nie wychodzą. Patrzę na Twoje i zachłystuję się ! Dziękuję :)

report

musisz do cieni używać miękkiego ołówka z klasą twardości od 2B w górę/:)

report

Ratienko, dziękuję ! Buziaki :)

report

Znowu tu przyszłam - te oczy mają coś w sobie :)))

report

:-))))

report

*mam

report

:))) tak?

report

:)))))))))))))

report

Cieszę się :) A wiesz Isso, nic z tego mojego rysowania nie rozumiem ? Czasem sama się zadziwiam, bo nagle rysuję - pierwszy raz w życiu - np. but i wygląda, jak but :) Często umiem uchwycić podobieństwo, szkicując kogoś znajomego, ale to nie to i drę, bo twarz mnie przeraża :( Nie wiem czy to kwestia pogarszającego się wzroku, niedobrania okularów, czy nastoju ? Fakt, zaczynanie w moim wieku nie jest łatwe, ale rysują i starsi ode mnie. Nie umiem tak na zamówienie, musi zadziałać jakiś impuls. Wszystko to jakieś dziwne, ale taka chyba jestem :)

report

I ja się cieszę :) Heh, intrygujący opis. Wrócę dzisiaj na trochę dłużej w sposobniejszym czasie. Pozdrawiam serdecznie, Joha

report

Wiesz, Joha, zafrapowało mnie, jak to, co mówisz tu o rysowaniu, współbrzmi w harmonii z doświadczeniem, które filozofowie dialogu nazwaliby współodczuwającą obecnością. To ten stan, kiedy bezinteresownie zdumiewa, przejmuje, zachwyca lub w inny sposób przenika samo "Jest". To, że coś jest. I to, że "jest" żadną miarą nie jest ;d jakimś "tylko". Ufam, że impulsy będą Ci jak najprzychylniejsze :)

report

Dziękuję, An :) Miło, że jesteś :)

report

Agnieszko, miło, że tak piszesz :-) Teraz paćkam, bo szukam odpowiednich plam i chyba zmienię rodzaj farby, bo oprócz ołówka fascynuje mnie kolor.

report

:-)

report

Małgosiu, nie wyglądałam tak. Zapewne marzyłam o takim, skoro utkwił w mojej pamięci :) Wpadłam na moment, bo zaraz przyjdzie malarz i znów będzie pyłowa zasłona :( Pozdrawiam serdecznie :)

report

Bo ten rysunek jest jak marzenie, Joha. Z wyobraźni, myśli, ręki - przechodzące w bycie i zachwyt. Krucho piękne. Marzenie. Tyle że spełnione. I jeszcze bez rozgoryczenia, z wiedzą, że fantazje mogą jednak znaleźć realne kształty. Ten szkic jest trochę jak to, do czego zbliżę się najpierw takim pac, pac kocią łapą, która w tym charakterystycznym poruszeniu nadaje się na podobiznę - niedowierzania, że jednak dotyka się niepochwytnej tajemnicy i że oto więcej w niej z kłębka niż z Minotaura. Pozdrowienie serdeczne, Joa :)

report

Aha, Isso, dużo w tym prawdy, bo gdy po 44 latach przerwy, wzięłam do ręki ołówek, by coś konkretnego narysować, przeżyłam radość i wielkie zdziwienie. Nie wiem co umiałam, jak rysowałam w szkolnych latach ? Nic się nie zachowało. Gdy byłam w podstawówce, bardzo często organizowano konkursy. Trzeba było się wykazać wiedzą na dany temat i wykonać album. Bardzo to lubiłam i okraszałam własnoręcznymi ilustracjami. To była bardzo fascynująca zabawa. A potem były różne dzieje, aż któregoś dnia zasiadłam z ołówkiem w ręku i naskrobałam twarz. Naszkicowałam też tatę, brata i siebie, ale jakoś na resztę rysunków ze zdjęć nie mam ochoty. W dzisiejszej dobie można "wrzucić" fotografie na płótno i obraz gotowy. Bliska znajoma naciska na mnie, bym koniecznie zrobiła portret z czasów jej młodości. Nie umiem, nie potrafię, nie chcę. Nie mam zamiaru być kopistą, pragnę ot, właśnie tak, jak ten szkic, rysować dla zabawy, na którą wreszcie mogę sobie pozwolić. Gdy wyłonię się z remontowego pyłu, to wezmę pod pachę szkicownik i pójdę do parku, by nauczyć się drzew, trawy, krzewów, zrozumieć niebo, ławki i ludzi, którzy na nich przesiadują. To mnie bawi. Co wyjdzie, jak wyjdzie ? Czas pokaże. Jednego jestem pewna, to ma być przyjemność, a nie przymus :-) Isso, pozdrawiam serdecznie i dziękuję za piękny komentarz :-)

report

"to ma być przyjemność, a nie przymus" :-)

report

Jasne ;-))) Postanowiłam rysować postacie metodą " patyczkową ", jak mój młodszy syn, gdy był dzieckiem. A potem, to już nie wiem, mam czas, by pomyśleć ;-)))

report

i dobry pomysł, samo się okaże :)

report

Darku, przecież to dla Ciebie :)))

report

i zaniemówiłem z radości, miałem też na myśli wszystkie Twoje prace :))

report