Kiedyś tam zdziwiło mnie, że kościoły się zamyka na noc. Chociaż mogłoby się wydawać, że sztywno ustalone godziny przyjęć chyba raczej rzadko, poza liturgiami, zdarzają się w metafizyce, a noc czyni ją nieraz ciemniejszą. Nie wspominając o tym, że przecież przychodzi czasem na człeka taka pieska godzina, że leci się jednak do domu przyjaciela, jak do ostatniej pociechy, chociaż on wtedy może być wszędzie. Ktoś mi wtedy wytłumaczył, że wśród różnych powodów ryglowania kościoła, tak praktycznych, logistycznych, jak religijnych, jest i obawa przed kradzieżą: jeden by się modlił, a drugi by mu sprzed nosa monstrancję wynosił - orzeczono z wiarą w naturalny porządek świata.

report