Jadwiga i Rhein. Jadwiga dzisiaj nie pracuje, lecz nadal ma czerwoną twarz (jakby bez przerwy obsługiwała prasowalniczy stół z wytwornicą pary). Jadwiga nie pamięta albo nie chce. Myśli o tych, których mija: o transwestycie z kilkoma pieskami, o starcu z buteleczką lekarstw. Jadwiga chwali teraźniejszość, ponieważ na nią może liczyć, gdy gdzieś jej dziecko zostaje zbyt młodą mamą. Jadwiga spogląda na rzekę, przy siedemset trzydziestym siódmym kilometrze, porównuje się do wyżłobionego koryta przez powierzchniowy, naturalny ciek.