Emigracja - gabrysia cabaj - poetry

Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

	gabrysia cabaj
	ALL WORKS Poetry (317) Diary (100) Photography (24) Postcards (6) About me Friends (62)

20 february 2012

gabrysia cabaj

Złap za nić chęci i przekuj w działanie

Cóż to za dom, gdy w korytarzu same
domorosłe buty,
które z dnia na dzień jedynie
miejscami się zamieniają?

Więc człowiek dostał dziecko - wyszło
ze ściany,
bo tylko takie nieduże istotki mogą
przechodzić mur.

W cieniutkiej kurtce, ale mrozi u nas.
Trzeba kupić rzeczy: ciepłą odzież,
botki, małe, słodkie laczki.
Trzymać za rączkę, żeby się nie zgubiło.

A ja puściłam? Później szukałam jej
po ulicach, sklepach, na bazarze.
Moja rozpacz nie miała granic
w piersi -
ciężka, jak chmura.

Wtedy trzeba wrócić, otworzyć
szafę i w ciemno powiedzieć:
no, wyjdź już!
I dacie wiarę? jest!
Ta moja dziewczynka była ukryta
za płaszczami.

Gdyby można się nie obudzić.

.

20 february 2012 at 13:12

tak, wiem, ale czekałam...widzę Cię pochyloną nad wierszem..nic więcej nie napiszę, bardzo mnie wzruszyłaś Gabrysiu..:*

20 february 2012 at 13:16

Marzenko...

20 february 2012 at 13:18

CUDOWNIE :))) MASZ ZMYSŁ KOBIETO :)))

20 february 2012 at 13:19

nie krzycz tak, kajus, bo ogłuchnę:)

20 february 2012 at 16:15

gdyby obudzić się jeszcze raz w tamtym śnie... zamyśliłam się, dziękuję

20 february 2012 at 19:08

ale, mileno, gdyby się nie obudzić, sen trwałby ciągiem dalszym

21 february 2012 at 10:08

dla mnie, gdyby sen trwał, miałaby 10 lat, tylko dlatego zamyślenie

21 february 2012 at 10:13

hmm.................

20 february 2012 at 17:24

ślicznie Gabrysiu i jakoś smutno mi się zrobiło:((nie uważam, ze to byłby plagiat, bo gdyby to już nigdy nie wolno mi napisać I love you:)))

20 february 2012 at 19:09

to był smutny sen, Bazyliszku, ponieważ trzeba się było obudzić

20 february 2012 at 19:12

bardzo uczuciowo Gabrysiu:))

20 february 2012 at 19:19

nie wiem, bud, nie umiem ocenić tekstu pod względem zawartości uczuć własnych...hmm...

20 february 2012 at 19:23

pierwszy wers tak silny że jeszcze brzmi po przeczytaniu, właściwie tak mocny że zagłusza całą tesztę/ -pozdrawiam Gabrysiu:)))

20 february 2012 at 19:41

pierwszy wers to słowa przyjaznej duszy, Wieśku, ale łatwo mówić...

Leszek Lisiecki

20 february 2012 at 20:08

Właśnie tak niedawno moje ostatnie dziecko wyfrunęło z domu i zostały dorosłe buty w przedpokoju... Trafiasz w samo serce Gabrysiu...

20 february 2012 at 20:19

wiesz, Leszku, że czasami przykro patrzeć na ten brak dziecięcych bucików - dziękuję Ci*

20 february 2012 at 20:27

bardzo ładny wiersz

20 february 2012 at 20:31

witam, Darku...

21 february 2012 at 09:24

można czytać jako e-migrację, i jeszcze o tej wewnętrznej - dziecko jest takim wdzięcznym archetypem, Rzeźbo - a główna płaszczyzna, to jednak emigracja młodych, którzy w kraju nie widzieli dla siebie przyszłości - dziękuję

21 february 2012 at 09:30

"główna płaszczyzna, to jednak emigracja młodych, którzy w kraju nie widzieli dla siebie przyszłości". Przy mnie nie działa. Byłaby w moich próbach interpretacji najmniej znaczącą z możliwych.

21 february 2012 at 09:49

może i tak, issa, może i tak

21 february 2012 at 09:59

no bo może i być tak, przyznasz może;)

21 february 2012 at 10:06

tekst powstał pod wpływem snu o Amelli - ona w marcu będzie mieć cztery latka, a od września idzie do szkoły...brytyjskiej, publicznej, isso - tak od czapy koment;)

21 february 2012 at 10:07

zero głębi nic nad czym można byłoby pogłówkować

21 february 2012 at 10:09

pewnie nie ta główka, somebody man:)))))))))))))))

21 february 2012 at 10:24

lubię, gdy się coś dzieje na stronie - nieczęsto bywam, bo czasem nudno jest - tylko pochwały, jakaś jedna sroka, która lata po ogrodzie dosłownie całe dnie:))

21 february 2012 at 10:26

zgadzam się(drugi raz)

21 february 2012 at 10:29

zatem, miłego - somebody man.

21 february 2012 at 10:40

miłego

22 february 2012 at 08:39

Jakiś fragment tego snu, poniekąd dotyka każdego... :) Wrażliwy, ładny wiersz :)

22 february 2012 at 10:40

dowiedziałam się, Al, że ktoś płakał po przeczytaniu, a nigdy nie chciałam, żeby płakano ze smutku, tylko ze wzruszenia.

Jarosław Trześniewski

22 february 2012 at 10:50

Pointa wymiata Gabrielo... Gdyby.. Bardzo!!!

22 february 2012 at 13:36

dzięki, Jarosławie.