dzięki, miło się czyta takie komentarze.

report

dobrze, że tylko się wydaje.

report

nie wiem. wrażenie było w moich intencjach poza napastliwością. jasne, że mogę się mylić - lub, co prawdopodobne tak samo, jestem jakoś skrzywiona czy przewrażliwiona. jest możliwe, że spotkałam tylu ludzi z koszmarami, by dojść do wniosku, że bliżej sedna ich cierpień jest jednak oszczędność w metaforze. ale i tu, naturalnie, mogę się mylić

report

p.s. czy, ściślej, w ogóle oszczędność/surowość słowa

report

osobiście uważam, że w takich tematach właśnie dosłowność jest najbardziej uderzająca. ale ja również mogę się mylić.

report

wiesz, im jestem starsza, tym częściej zdarza mi się myśleć, że być może jedną z najbardziej zadziwiających rzeczy, jaka może uderzyć w okrucieństwie, czyli bólu/cierpieniu z natury zależnym od wyboru i woli ludzi, jest to, że okrucieństwo często właśnie nie ma żadnej legendy, żadnej tajemnicy, żadnej mitologii. działa jak najbardziej prostacki z możliwych do wyobrażenia cykl mechanizmów, które robią z ludzi maszyny do mielenia mięsa póty, póki oni sobie nie uświadomią, co robią; nawet pralka jest przy tym dziełem o wysokiej złożoności społecznej. i stąd może również biorą się czasem trudności z opisem okrucieństw: jest ból bez dna i nic, dosłownie nic, co wyjaśniłoby jego doświadczenie bodaj trochę

report

innymi słowy, w streszczeniu: tam jest nic. za okrucieństwem, bez względu na jego malowniczości gore, jest ostatecznie niepojęte nic. a niepojęte nic jest naprawdę cholernie kłopotliwie opowiedzieć. bo nie finał gore jest sensem dla okrucieństwa. nie może nim być. zwyczajnie

report

dzięki.

report