Fotki

SZAROŚĆ I PRZESTRZEŃ

Świat to miasto w deszczu
i jej kruczoczarne włosy

szarość i przestrzeń

na ulicach będzie coraz ciszej
wprowadzają silniki hybrydowe

tynk sypie się ze ścian

kto by pomyślał - pył i światło
drzewa, drzewa, biblioteki

chłód zapanuje w mieście jutra

umieranie
zdąży do esetyki

zapanuje w mieście jutra umieranie

i wkrótce zdąży
do niespotykanej
estetyki

chmury
chmury

Świat to miasto w deszczu
i jej kruczoczarne włosy

a clear timbre of noon

a to tak dobrze brzmi
a tynk wciąż sypie się ze ścian

pył i światło
pył i światło
pył i światł

DYM


Jakbym miał napisać o Duchampie
bo wierzyłem w sztukę…?

Pawilony,
najsłodsze słowa -

zadają nejgłębszy ból.

Jakbym miał napisać o Duchampie
to zadzwonię po straż pożarną,

bo coś mnie wydziedziczyło
to po co ludzie żyją mnie, pyk,
wydziedziczyło

i krzyczę choć nikt nie słyszy

Stara dziwka krzyczy
za frak bierze ją żandarm -

i już wszystko, wszystko
jest dla niej
za małe


III

Na schodach
na bruku

w dziewczynach ze złych domów
widzę ślady mojej szamotaniny

widzę krew w piekarni
widzę płaczące twarze na chodniku

jak ktoś nie ma ochoty tego słuchać
to rzucam nazwiskami żeby poczuł się debilem

tłumaczę czym jest ciąg Fibbonacciego

byłem na Świniej Górze w roztopy

ziemia śpiewała umiałem pisać o ziemskich sklepieniach

o popielnych dziewczętach o Holderlinie
umiałem pisać

(za młodu pragnąłem roztańczyć niebo i zastanawiałem się
czy męczennicy noszą siekiery w głowach)

złożyłem się kilkukrotnie w ofierze całopalnej
spaliłem rysunki
zaginęły kadry Wojtkiewicza
tego czy innego zapomniałem
miłości i przyjaźnie tak samo

zawsze jest jakaś przyszłość a ja
cóż,

uczę się sztuki umierania

nikłem, szept był coraz słabszy
zrzuciłem skórę
dali mi antydepresanty

o, teraz jestem właściwie szczęśliwy
i nie mogę pisać

(jak w ekranizacji Doriana Graya
i u Kafki)

rodzi się więc coś innego
i uczę się sztuki umierania

i pragnę portów Lorraine’a