9 sierpnia 2015

poezja

Istar
Istar

...

przesuń ten kamień, wydłub z ziemi
przenieś. raz na sto potknięć zdarza
się taki, który przeklnie. a tak tu cicho
rzeka owija się wokół

dzieci chrzczą zatapiają im głowy,
a wtedy ręce rwą się do góry.
nic ich nie trzyma. trzeba wierzyć

alt art
13 sierpnia 2015 o 08:56

syzyfowi mówisz..

zgłoś

Kontakt z redakcją



Zgłoś nadużycie


Opcja dostępna tylko dla użytkowników zalogowanych. Zarejestruj się