Zielony gwizdek | gabrysia cabaj

Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

	gabrysia cabaj
	ALL WORKS Poetry (317) Diary (100) Photography (24) Postcards (6) About me Friends (62)

19 august 2013

Zielony gwizdek

Lecąc do przyjaciółki, wzięłam ciało i krew, bo jakże to tak - z gołą ręką? W drodze cieszyłam się na prozę Leonarda Cohena - jak to jest mieć wiele twarzy i praktykować Zen. Już na miejscu poeta i bard przez pomyłkę zmienił się w pisarza. Teraz czytam Paulo Coelho: Być jak płynąca rzeka. Chyba zbiera się na deszcz. Opasłe chmury nade mną. Pierwsze krople marszczą mi twarz. Czy to są te chwile, w których ludziom bywa po prostu ciężej?

19 august 2013 at 11:56

Oj, nie chwaliłabym się tym Coelho ;)

19 august 2013 at 13:37

dlaczego? czy to obciach? mam jeszcze Pielgrzyma:)

19 august 2013 at 13:55

jest taki FP na twarzoksiążce - żenujący cytat Paulo Coehlo na dziś :> a tam takie na przykład perełki. co też ja mówię: PERŁY: "Skoro nie można się cofnąć, trzeba znaleźć najlepszy sposób, by pójść naprzód" albo "Każdy wojownik światła mówił „tak”, kiedy chciał powiedzieć „nie”".

19 august 2013 at 12:58

a wzięłaś parasol ?

19 august 2013 at 13:39

widziałeś kiedyś rzekę pod parasolem?:)

19 august 2013 at 21:16

myślę ze już niedługo zobaczę ;) jeśli rzeka zaczyna się od deszczu

19 august 2013 at 21:20

rzeka zaczyna się od jednej łzy z chmury, która pokochała wydmę:)

19 august 2013 at 13:39

jeszcze nie te..

19 august 2013 at 13:47

no tak, drogi alcie - gdy się ma zielony gwizdek, żadna chwila nie jest ciężka..

19 august 2013 at 13:43

hhehhe " ciało i krew " i tak bez "ducha " ??? :)))

19 august 2013 at 13:47

bez ducha, mua - herbatka i żelki:)

19 august 2013 at 13:59

hahhhhha współczuję :))

19 august 2013 at 13:59

Ps ... " żelkom " oczywiście :))))

19 august 2013 at 14:21

:))

19 august 2013 at 14:23

Podoba mi się szacunek do tego, co człowiek zdecydował się przeczytać. Wydaje się, że ten, kto jakoś daje radę pojąć "Traktat o łuskaniu fasoli", ogarnia go zapewne również i dlatego że na luzie daje sobie spokój z snobowaniem się na nieczytanie czegoś z innych półek. To jedna z Twoich cech, którą niezwykle cenię, Gabriela: otwarta, bez grama ostentacji, naturalność i niezależność w wyborze drogi.

21 august 2013 at 17:26

a mnie jest: oby tak dalej. byleby nie zapeszyć :) :*