Dwoje - gabrysia cabaj - diary

Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

	gabrysia cabaj
	ALL WORKS Poetry (317) Diary (100) Photography (24) Postcards (6) About me Friends (62)

13 june 2013

gabrysia cabaj

Gdy mówisz do siebie, tak naprawdę nikt nie słucha: ty pleciesz o wierzbie mandżurskiej do kogoś, kto myśli o gruszkach. Nad stawem, że śmierdzi, a tam rzęsa zakwita, brzegiem mości się dzika róża, czarny bez nagle chwyta za serce i trzyma. Mówię - puść te chrusty dziś z dymem, ale schylasz się, gołą ręką wyrywasz pokrzywy. Wracam po własnych śladach, miły.

Jerzy Woliński

13 june 2013 at 09:11

niekiedy rozmowa z samym sobą się przydaje:)

13 june 2013 at 09:14

gadał dziad do obrazu, Jerzy, a obraz ani razu:)

13 june 2013 at 11:11

'a cóż gdy troje i czworo i każdy po swojemu?' wtedy już, padme, nie ogród, ale Hyde Park;)

13 june 2013 at 11:13

tak :) tak własnie, czasami dżungla, czasami pustynia :) ale warto próbować z tym gadaniem :)

13 june 2013 at 11:34

e tam, deruda - czasem człowiek gada do siebie a wcale nie słucha:)

13 june 2013 at 13:46

a nawet jak słucha, to nie robi tak jak gada :) ale i tak warto, bo może kiedyś posłucha :) ale przede wszystkim trzeba ładnie do siebie mówić :)

13 june 2013 at 12:10

oplatamy się słowami ..

14 june 2013 at 10:46

jak bluszczem, jeśli tylko..

13 june 2013 at 13:15

masz wszystko :*

14 june 2013 at 10:46

i nic;*

13 june 2013 at 13:40

słucham tylko w martwym języku..

14 june 2013 at 11:48

'słucham tylko w martwym języku..' - więc taki z ciebie łacinnick, a udajesz Greka, staruszku:)*