Idąc od bramy balansuję jak na linie
między ciałami
żywych
a światłami tamtych
W końcu grób:
jak zastawiony stół
przy nim ich i nasze
bardzo wciąż ziemskie
obcowanie.
Regulamin
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
mało słów, dużo przemyśleń...jakże obrazowo ujęte
zgłoś
Dziękuję.
zgłoś
światła, kwiaty to atrybuty naszego świata, wchodzimy w przestrzeń nie naszą, nie do końca wiedząc jak oni biesiadują
zgłoś
Tak jest. Czasem mam wrażenie, że świętując jak każe zwyczaj zagłuszamy nasze myśli o nich...
zgłoś
Coś w tym jest:)
zgłoś
Mam nadzieję :)
zgłoś
podchodzimy do bramy...
zgłoś
Nie wiem, to chyba ja szłam od bramy :)
zgłoś
oj to taki skrót myślowy:)) Zobaczyłem taką scenę. Jest brama rozdzielająca dwa światy, nasz i świat tych co odeszli. Raz do roku wszyscy z obu stron pchają się do niej aby choć popatrzeć...
zgłoś
Trafia do mnie najbardziej stwierdzenie: "bardzo wciąż ziemskie obcowanie"...
zgłoś
Dzięki.
zgłoś
wiesz, napisałabym "tamtych" zamiast "zmarłych"
zgłoś
Przemyślę to :)
zgłoś
Zmieniłam zgodnie z Twoją sugestią, teraz będę intensywnie i długo myśleć, czy to dobra zmiana. W moim przypadku proces myślenia musi trochę potrwać...
zgłoś
zajrzałam tu znowu :) nie wiem, jak Twoje przemyślenia? mnie się wydaje, że brzmi lepiej :)))
zgłoś
wiesz, na ten temat przewaznie powstaja banalki, a tu prosze malo slow i wsio powiedziane:)))) pomysl nad kom. Ani O: :)))
zgłoś
Dziękuję. Nie jestem pewna, czy zgadzam się z komentarzem Ani, ale na pewno pomyślę.
zgłoś
bardzo trafnie
zgłoś
Dzięki.
zgłoś
Aniu, chyba jednak miałaś rację.Brzmi zwięźlej i zgrabniej.
zgłoś
:)
zgłoś
wieczerza z duchami pod okiem sąsiadów
zgłoś
Żywych i umarłych.
zgłoś
bardzo wciąż ziemskie obcowanie - to mnie ujęło
zgłoś
Dziękuję :)
zgłoś