Proza

A teraz nic już się nie dzieje.

a) Zacząć wiersz od linijki złożonej z jednego słowa.
b) Jest nim dwuliterowe "Co." Piękny łuk wielkiego C i idealny okrąg następującej po nim o.

Co.

a) Powiedzieć cokolwiek więcej - to już za dużo dla ludzkiego języka.
b) "Co." tak ujęte wyraża współczesną kobiecość idealną.
c) Nie można powiedzieć nic więcej, ponieważ "Co." stoi na wpół poza gramatyką. Jaki akord mu odpowiada?

Od czego zacząć. Nieokreśloność.

a) Jest jakieś zupełnie romantyczne piękno tego punktu, w którym odnajduje się wszystko i nic jednocześnie.
b) Z czasem jednak nadmiar zamienia się w poczucie powierzchowności. Jak więc jest? Za dużo czy za mało?
c) W tym momencie pojawia się pytanie o realizm - czy na prawdę coś jest. Ale chyba trzeba założyć, że tak. Inaczej poprzestanie się na tym, co teraz.

Świat.

a) Czy przyjąć istnienie świata to skazać się na szaleństwo?