Poezja

Chuda wyspa w bezkresie pragnień
Poszerza się świadomością utuczenia.
Piaskiem ze szczytów wydm zawiewa,
Ocean maleje, a wyspa grubnie.

Czekałem, z losem igrałem w południe,
Czekałem w myślach i igrałem czupurnie.
I się doigrałem, i się doczekałem;
Gdy słońce wschodzi, ciemność chudnie.

Tak, nasza wyspa wygląda coraz bardziej schludnie.
Ta wyspa grubieje. Tylko lub mnie.