nie potrzebuję pytać o drogę
znaki zostawiasz na ścieżkach czasu
biegnąc do ciebie gdzieś gubię trwogę
myśli uwalniam spoza nawiasu
dolecą szybciej zanim uściskam
wykradnę wilgoć stęskninym ustom
żeby usłyszeć jak jestem bliska
jak ci zwyczajnie beze mnie pusto
humor nie taki i dzień się wlecze
wzrokiem wybiegasz poza horyzont
na stole kawa kilka bułeczek
powinnam być tu już przed godziną
coś zatrzymało dotrę kochanie
zadbam by dzionek znów nabrał sensu
kolacja może być ze śniadaniem
jeśli zgłodnieję miłością częstuj
Regulamin
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
kobiecą rzeczą spóźnić się nieco / lecz czekać warto choćby do rana / bo kiedy przyjdzie troski ulecą / zwłaszcza gdy głodna jest ukochana //:)
zgłoś
wyrozumiałość jest nagradzana
zgłoś
tajemny składnik Rey-a :)
zgłoś
Przecież...
zgłoś
:)mhm:)
zgłoś
i gdy tak gnamy przez całe wiersze/ w prawo i lewo naprzód i w tył/ przychodzi konkluzja taka że po pierwsze/ że wszędzie człowiek przez bieg ów był/ po drugie taka myśl jeszcze nęka/ że zamiast biegać za sobą w strofie/ byłoby dla nas wielką wyręką/ gdybyśmy siedzieli razem na sofie/;)
zgłoś
dzięki za piękny wierszowany komentarz
zgłoś