to też jest koncepcja ;)) tak skupiłam się na formie, która w trakcie się zmieniała, że teraz czuję się zagubiona w kwesti kolorystyki; im bardziej kolorowo tym bardziej będzie odwracać uwagę od płomienia, od funkcji lampionu, ale jak często będzie płonąć..

zgłoś

Ponoć przeznaczeniem człowieka jest płonąć. A poza tym: chylę czoła, ma się talent : ).

zgłoś

po kilku latach patrzenia co robią inni - jakoś człowiek się ośmiela ;)

zgłoś

Oj tam, to Ci na prawdę super idzie. A ja czekam na energię do pisania, póki jest "zrzeszenie nierozpostartych skrzydeł". A obserwacji i doświadczeń coraz więcej.

zgłoś

Na dzisiaj to mi się tak wydaje, że ten lampion to jest Gombrowicz na pastelowo. Bo trochę wycieka. A trochę zatrzymuje. Wiesz, wycieka od lewej, żeby być precyzyjnym. Z resztą to lewa strona w stosunku do obserwatora, żeby być precyzyjnym. Dla lampionu to prawa strona, wycieka ku prawej. No, ale najważniejsze, chłopcze / dziewczyno / młodzieńcze / itd., że wycieka. Ale trzeba dbać o to, żeby się nie stłukł, bo jak się stłucze to szkoda pracy i pomysłu. A kolor byłby fajny ciemnośliwkowy.

zgłoś

Myślałam o kilku kolorach..

zgłoś

To może być żółty i śliwkowy. Żółty na dole, jak w palniku gazowym, gaz się ulatnia i robi się śliwkowy, tak z pogranicza węgla i kucharzenia.

zgłoś

Gombrowicz na pastelowo? ;)) dzięki :)

zgłoś

Przepraszam że się wtryniam, ale ja praktykuję Gombrowicza na pastelowo. Kiedyś coś wrzucę.

zgłoś

już czekam :)

zgłoś

No czekam i czekam ;)

zgłoś

Póki co to ma wymiar bardziej performatywny ; )

zgłoś

Wrzuciłem.. ; )

zgłoś

a ja wróciłam :) i pobiegnę :)

zgłoś

ciekawe :)

zgłoś

takiego szkliwa akurat nie mam zawsze mona poszukać.. :)

zgłoś