masz na myśli masło maślane?..

zgłoś

Nie do końca, patrzę na Twój wiersz od strony mojej wrażliwości i wyobrażam sobie, że to ja go piszę, i był bym próbował medytować (choćby bez efektów na papierze) nad kluczowymi sformułowaniami, jak "czas pisania", "czas przepisywania" i "czas odczytywania". Ale to moja wrażliwość. Czekaj, wrzucę coś, może załapiesz, o jaką przestrzeń mi w tym chodzi, bo ten txt. z dna szuflady mi pasuje do tego, o czym tu mówię.

zgłoś

poczytałam.. będę odczytywać..

zgłoś

Jakiś czas temu "zamilkłem poetycko". To znaczy, że piszę wiersze we własnej percepcji, mógłbym tak to ująć. Niektórzy powiedzieliby, że to forma modlitwy. To się wzięło z tego, że w pewnym momencie osiągnąłem jakiś poziom, którego nie potrafię już przekroczyć - wedle mojej miary, oczywiście. W najprostszych słowach, to, co nazywam pisaniem wierszy w świadomości, to zachwyt światem, ludźmi (może nie wszystkimi), poczucie jakiejś religijnej wręcz przestrzeni. To pielęgnuję, a piszę skromnie, wolę z kimś pogawędzić, bo jak widzisz, mam sporo z gawędziarza. A odkryć drugiego człowieka to nawet chyba więcej, niż napisać albo przeczytać wiersz. Taki wymiar tajemnicy, w który poezja nie zawsze sięga. Nawet Miłosz się skarżył, że język to za mało dla jego kochanek. Ok. Kończę. Gawędziarz off. No i dużo miłości życzę : ) : ) : ).

zgłoś

dobre życzenie dla każdego..

zgłoś