tokio. paryż, berlin, pekin, kair,
to są moje usunięte dzieci.
Nigdy nie dotykałam ich zakurzonej skóry,
gdzieniegdzie jedwabistej, czasem pełnej wrzodów.
Dobrze weszłam w rolę,
pamiętaj: zawsze to my opuszczamy miasto,
nigdy, przenigdy na odwrót. ono czeka
ściśnięte z żalu,
uboższe o kilka miliardów komórek.
niezwykłe, jak z komór czy przedsionków wyjęte
zgłoś
porusza.
zgłoś
znów ta paskudna maniera- pisanie nazw własnych kursywą i z małej litery. Tak to wg mnie możemy zapisać ,,adidasów", lub jakieś spolszczenie- np ,,makdonalda"- ale nigdy imię, nazwisko, czy nazwę miasta, państwa.
zgłoś
ale treść- oczywiście- bardzo dobra
zgłoś
taki sposób pisania, doba internetu, ważniejsze jak to nosisz w głowie, hę?
zgłoś
Zwykle zapisuję nazwy z dużej litery, nie wiem czemu tutaj wyglądało mi to nieestetycznie, ale fakt - powinnam to poprawić. Jednak co do kursywy, to ma określony cel i nie jest przypadkowa. Dziękuję i pozdrawiam.
zgłoś
czytałam już twój wiersz gdzieś indziej chyba ? wersja była dłuższa? chyba tamta bardziej mi się podobała ale i tu są elementy które mnie wzruszają szczególnie motyw miasta ubożejącego o komórki :) które czeka :)
zgłoś
Pewnie na PP. Wersja jest ta sama;) Dzięki.
zgłoś
świetny
zgłoś
Dzięki.
zgłoś
co prawda, to prawda
zgłoś
fajny, czyta się
zgłoś
Dziękuję wszystkim!
zgłoś
kawał dobrej poezji!!!
zgłoś
Dziękuję!
zgłoś