P.s. Z tego, co zapisane, chyba mogę czytać w najspokojniejszej zgodzie z własnymi wyobrażeniami o pisaniu to: "mamroczę ballady / uderzeniem palców po wodzie /wysyłam sygnały".

zgłoś

"jednak przy mnie [*słowa] wybrane do jego prototypowej rzeczywistości są raczej ogłuszające".

zgłoś

issa, pisząc ten tekst, zupełnie nie myślałem o tych ogłuszających słowach. Dopiero po Twoim komencie, uświadomiłem sobie, że być może podświadomie nadałem temu taki wydźwięk. W rzeczywistości, mój zamysł był i jest totalnie w przeciwnym kierunku - chodzi o życie, ratunek, miłość i tym podobne. Najważniejsze - to co się wydarzy, bo coś musi się wydarzyć w innym razie, szkoda oddychać.

zgłoś

:) (przy mnie) "przeciwny kierunek", o jakim wspominasz, byłby wyraźniej tu: "- żywa / w odróżnieniu od wypchanych ptaków / które mimo że nazwane / pozostają w bezruchu // mamroczę ballady / uderzeniem palców po wodzie / wysyłam sygnały" niż gdzie indziej w przestrzeniach tekstu.

zgłoś

(tak swoją lub nieswoją, jak kto tam woli, drogą, to zacytowane o żywym wobec wypchanego, też może ujmować :)

zgłoś

znaczy, być ujmującym ;)

zgłoś

p.s. (ostatnia część wiersza może przywoływać obraz topielca, martwego ciała, obijającego się o brzeg; połączenie tego z Twoim "chodzi o życie, ratunek, miłość i tym podobne", gdy się o intencjach autora wie tyle, co nic - jest zadaniem dość, hm, powiedzmy, wyzywającym ;) Tak czy inaczej, rozumiem, zdaje się, przynajmniej mniej więcej jasno, o czym do mnie mówisz, Piotrze Synu Michała. Pozdrawiam

zgłoś

nie, ten rodzaj przyjemności jest mi obcy - chociaż tęsknota to jest jakaś forma sado-maso.

zgłoś