najwyższy czas ;)

zgłoś

to zależy czy chcemy oddać, czy jednak zwyciężyć bez poczucia winy i wyrzutów sumienia, że robimy to samo;) Od gradu i śniegu mogę dowiedzieć się co znaczy prawdziwie słońce ;)

zgłoś

Wróg to pojęcie bardzo rozciągliwe i niejednoznaczne moralnie.Czasem sami sobie produkujemy rzesze hasłem kto nie ze mną ten przeciwko mnie:)))

zgłoś

hm, pomyślałam podobnie jak Wieś

zgłoś

chyba że jest to słonce na pustyni i marzymy o odrobinie chłodu ;)

zgłoś

i ptaki można oswoić ;)

zgłoś

chciałoby się ;)

zgłoś

patrz odpowiedź do duszka :)

zgłoś

;)

zgłoś

bez przyjaciół jednak pusto :)

zgłoś

dobre - podoba mi się, więc trzeba nauczyć się jak tego nie dać bez użycia przemocy i dlaczego ja nie chcę tego dać. Ale czasami są i inne powody.

zgłoś

o tak Mariusz - dobre :)

zgłoś

mi też się to podoba - wygląda na to, że straszna ze mnie egoistka, że tak nie chcę nic dawać :)

zgłoś

no tak, ego to problem :D

zgłoś

Problem jest w pewnej różnicy w postrzeganiu siebie i drugiego człowieka: "On POWINIEN mi to dać" ja "Nie muszę" tego dawać. Gdybyśmy nie uzależniali swojej sympatii od tego jak bardzo ten ktoś spełnia nasze oczekiwania... Monika - znaczy musisz mieć dużo wrogów :)

zgłoś

właśnie...

zgłoś

i tak jest jak piszesz

zgłoś

tekst pokazuje stereotypowe postrzeganie świata

zgłoś

czyli nie jest pisany w twoim imieniu, przez ciebie?

zgłoś

używasz słowa wróg, co ono oznacza wg ciebie? kogoś, kto się nie zgadza ze mną, na mnie,na mój obraz świata? nzwanie go wrogiem - od razu, na dzień dobry przekreśla szansę na dialog

zgłoś

nie moge swobodnie pisać, heh, żeby nie było, ze podpuszczam - osobiście nie patrzę na świat - wróg przyjaciel, ale chciałam coś powiedzieć i sięgnęłam po stereotyp tworząc tym samym stereotyp. Dlatego wróg jest w cudzysłowie. Dziękuje za uwagę :)

zgłoś

a z kolei próba przypisania wrogowi, temu realnemu, korzystnego oddziaływania na osobę, którą pragnie zniszczyć, to już cynizm

zgłoś

czyżby? czyli zarówno Jezus jak i Budda byli cyniczni :)

zgłoś

Później napiszę szerzej. teraz nie mogę.

zgłoś

Pozdrawiam również Veronico :)

zgłoś

Nie mam przy sobie tekstu, więc Dalajlama – tłumaczy właściwie kwestię wroga, o której mówił Budda. Dalajlama chyba coś wie na temat prawdziwych wrogów i wybrał wskazania Buddy do postawy wobec Chin. Dalajlama XIV - " Krzysztof Skowroński: Przejdźmy do następnej kwestii: „Dla praktykującego miłość i współczucie wróg jest jednym z najważniejszych nauczycieli.” Co znaczy to zdanie i w jaki sposób wróg może być nauczycielem? Dalajlama: W medycynie wykorzystuje się trucizny, które w szczególnych wypadkach mogą leczyć. Mogą wyleczyć chorobę, a tak zwany wróg, który sprawia nam ból, który sprawia problemy, pozwala nam ćwiczyć tolerancję, cierpliwość. Jedynie osoba, która będzie sprawiała nam ból, może dać nam podstawę do ćwiczenia tolerancji i przebaczenia. Przecież tolerancji nie da się ćwiczyć, kiedy mamy do czynienia z naszymi rodzicami, czy najlepszymi przyjaciółmi, ponieważ oni nie sprawiają nam bólu, nie wywołują złości czy nienawiści. Cierpliwość, tolerancja jest związana ze złością, przedmiotem czy osobą, która sprawia nam ból, ale dzięki temu możemy rozwijać w sobie tolerancję i cierpliwość. A zatem wróg to jest osoba, która uczy nas ćwiczyć, wyrabiać w sobie cierpliwość. Jest zatem dobrym nauczycielem, nikt nie może nas nauczyć lepiej niż nasz wróg." I inny cytat: "Dla osoby która wysoko sobie ceni współczucie i miłość, praktyka tolerancji ma znaczenie podstawowe, a dla niej wróg jest niezastąpiony. Tak więc powinniśmy czuć wdzięczność do naszych wrogów, ponieważ to właśnie oni mogą nam najbardziej pomóc w rozwinięciu spokojnego umysłu. Ponadto, często zdarza się, zarówno w życiu osobistym jak i publicznym, że wraz ze zmianą okoliczności, wrogowie stają się przyjaciółmi. Tak więc złość i nienawiść są zawsze szkodliwe i jeśli nie będziemy ćwiczyć naszych umysłów i pracować nad zmniejszeniem ich siły, będą one nadal nas niepokoiły i zakłócały nasze próby osiągnięcia spokoju umysłu. Złość i nienawiść są naszymi prawdziwymi wrogami. To właśnie one są siłami, z którymi najbardziej potrzebujemy się zmierzyć i je pokonać, nie zaś chwilowi wrogowie pojawiający się sporadycznie w naszym życiu." Jezus mówił: "Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią". (Łk 23, 34) Ta pierwsza z mów Jezusa jest modlitwą do Boga Ojca o wybaczenie jego oprawcom. W Mt 5, 44 Jezus zachęca uczniów, by kochali swoich wrogów i modlili się za prześladowców. Modlitwa Jezusa na krzyżu jest niejako potwierdzeniem tej nauki. „Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują”. Nie stawiajcie oporu złemu. Lecz jeśli cię kto uderzy w prawy policzek, nadstaw mu i drugi! Temu, kto chce prawować się z tobą i wziąć twoją szatę, odstąp i płaszcz! Zmusza cię kto, żeby iść z nim tysiąc kroków, idź dwa tysiące! Daj temu, kto cię prosi, i nie odwracaj się od tego, kto chce pożyczyć od ciebie - to wszystko też czegoś uczy, w każdym razie powinno. No koniec tej ewangelizacji czy czegoś tam ;)

zgłoś

niesamowity komentarz!

zgłoś

właściwie - cytaty ;)

zgłoś

gdy jezus objawia się w sercu, cały świat staje się przyjacielem :)

zgłoś

"wróg" to tylko krzywa bania, która tworzy się w głowie...

zgłoś

ze strategicznego punktu widzenia nawet konieczne - grasz w szachy? ;)

zgłoś

mam szachy zrobione przez tatę stolarza, odkąd go nie ma , brak mi partnera niestety:)

zgłoś

co nie zmienia faktu, że szachista się w Tobie odezwał :)

zgłoś

wróć :)

zgłoś

też wrócę

zgłoś

w jakimś tekście zwracałam się do wroga: mój wrogu serdeczny - muszę go poszukać, przypomnieć sobie - oj, natychasz mnie, Giocondo;)*

zgłoś

dziękuję za życzenia i jeszcze bardziej za podpięcie :) Powodzenia Rybko :)

zgłoś

Rybko - cieszę się z tego natychania i późniejszego czytania Ciebie :)) Poszukaj :)

zgłoś

Lepiej mieć jednego wroga czy jakoś tak - wrogu mój serdeczny gdziekolwiek byś nie był święć się imię twoje albowiem tylko ty mnie nie zaskoczysz gdyż znam czarną stronę twoją i w razie ataku wykorzystam arsenał środków pierwszego wrażenia gromadzony od chwili narodzin motywujesz ty mnie do rozwoju nie dajesz uschnąć spędzając sen z moich łagodnych powiek nareszcie gotujesz krew w moich żyłach tężeją mięśnie broń się sama repetuje nóż otwiera w kieszeni zmieniasz mnie w panterę wykonuję skok przyczajony aż się śmieją hieny i sępy zlatują na ucztę a więc żyj i miej się kwitnąco bo i ja żyję przy tobie w tobie i z tobą całą moją słodką nienawiścią zaklinam nigdy się nie zmieniaj och moja ty druga połowo pamiętaj gdy zdradzisz mnie lub opuścisz ty taki owaki niech cię szlag język stanie kołkiem zęby spróchnieją i gały wylecą z orbit bo tyś moim chlebem powszednim i światełkiem w tunelu i nadzieją na przyszłość :)

zgłoś

no żywo Kargul z Pawlakiem :D w samą dziesiątkę trafiasz :)

zgłoś

:)))))*******

zgłoś

to chyba dobrze :)

zgłoś

Filo, powtórzę - uogólniasz niemożebnie. Dalajlama, Chrystus, cytaty i już. A to przec nie tak, chyba. Jeśli modlę się za wroga - to w tej intencji miedzy innymi, by przestał byc moim wrogiem albo - w przekonaniu, że wrogiem w istocie nie jest. Modlę się, aby ciemnośc między nami zniknęła albo przynajmniej nabrała takich własciwości, które pozwolą nam jednak się spotkać.

zgłoś

Myslę również, że trochu mieszasz nauki Ojców i naukami Gombrowicza, a to dwie różne optyki i różne problemy. Bo jeśli pójść za Gombrowiczem i powiedzieć - ok, jestem jaka jestem oczami innego, na tyle, na ile pozwalam mu mnie formować, jest już trochę bliżej do twojego myślenia, chociaż nie do końca. Może trop Nałkowskiej - jesteś tym, co o tobie mówią, zwłaszcza gdy nie możesz już zaprzeczyć,wyjasnic, rozjaśnić albo zaciemnić. Jednak i tu nie chodzi o wroga, o obcego - tak, o ewentualnego rywala - tak, ale czy o wroga?

zgłoś

Wróg to ktoś, komu przeszkadzam. Ten, kto jest na mnie wściekły i wykrzykuje mi w oczy "rózne takie" nie musi byc wrogiem. Naprawdę nie znasz sytuacji, kiedynajbardziej gorzkie słowa padają z ust osób bliskich? I diałają jak gorzkie krople, początkowo - nieprzyjemnie bardzo, później - ustępują dolegliwości. Wróg nie powie ci prawdy o tobie, bo nie pragnie, byś coś zmieniła, naprawiła, by tobie i twojemu otoczeniu było lepiej.

zgłoś

Cytowane przez ciebie wypowiedzi zmierzają raczej ku eliminowania pojęcia wroga albo ku dynamizacja świata, w którym nic nie jest do końca, także złe, wrogie. To, co proponujesz, wbrew pozorom, zatrzaskuje świat na głucho, nieco w sekcirskim stylu.

zgłoś

sorry za literówki

zgłoś

odegranie nie wchodzi nawet w grę, życie się odegra

zgłoś

Ożesz, Wie Śniak, triksterze Ty słodki;d Kiedy pisałam koment, był jeden tekst jako podpinka ;d W komencie chodziło o dziennik GLC.

zgłoś

*tricksterze. ufff [snickłam wrrrreszcie chyba]

zgłoś

...a wróg został przyjacielem.

zgłoś

a więc to nie wroga zrozumiałeś, tylko przyjaciela:)

zgłoś

mój ulubiony autor Orson Scott Card napisał w jednej ze swoich książek: żeby pokonać wroga, trzeba bardzo dobrze i dokładnie go poznać, zrozumieć, jeżeli go na prawdę zrozumiesz to go pokochasz, a jeśli pokochasz, już nie chcesz z nim walczyć :) cytat nie jest moze dosłowny, ale mam nadzieję, ze dobrze oddałam sens :)

zgłoś

ale gdybym nie znalazł pierwej wroga,nie potrafiłbym siebie zrozumieć...:) Nie,no najpierw zrozumiałem wroga,co mi robi źle...

zgłoś

wroga czy zagubionego przyjaciela, któremu należało pomóc trochu?

zgłoś

albo w rzekomym wrogu - sensownie gadającego osobnika, niby upierdliwego, ale jednak niegłupiego?

zgłoś

Skróty bywają jednak zwodnicze. Dlatego zostawię tu jednak jeszcze coś bliżej samego dziennika i Waszej rozmowy. żeby to kochanie nieco utrudnić. Odsłonę z wątpliwości w "Lektorze" Bernharda Schlinka: "Chciałem zrozumieć zbrodnię Hanny, potępiając ją równocześnie. Na to była ona jednak zbyt potworna. Kiedy próbowałem ją zrozumieć, miałem uczucie, że nie potępiam jej w takim stopniu, w jakim należałoby to właściwie zrobić. Kiedy potępiałem ją tak jak należy, nie było już miejsca na zrozumienie. Chciałem także zrozumieć Hannę; niezrozumienie jej oznaczało ponowną zdradę wobec niej. Nie mogłem sobie z tym poradzić. Chciałem stawić czoło i jednemu, i drugiemu: zrozumieniu i potępieniu. Jednak obie te rzeczy na raz były niemożliwe". [tłum. M. Podlasek-Ziegler]

zgłoś

świetny film i cytat znakomity, trudny moment dla człowieka poradzić sobie i z rozumieniem i z potępianiem jednocześnie...

zgłoś

dodatkowo Hanna nie była mu wrogiem, więc tym trudniej

zgłoś

Link prowadzi do jednego z wpisów dziennikowych jeśli tylko. i w nim między in. cytuje się: "autor ma męczyć się tak długo / żeby czytelnik już nie musiał". Tam wprawdzie powiązano cytat z wierszami, ale można go i tutaj odnotować. Bo rzecz, ogólniej, dotyczyłaby strategii w wyborze zadań dla tekstu. Czym on ma być? Czy, 1) bodaj w części, komunikatem o kierunkach świata autora, czy 2) obiektem, którego intencji nie trzeba ani trochę definiować, ponieważ znaczenia są o tyle ważne, o ile stanowią tester stanowisk czytelnika i stworzą przegląd wiadomości/aktualności ze świata. Wydaje się, że w tym drugim wypadku na miejscu tekstu mógłby działać w gruncie rzeczy dowolny obiekt w dowolnym miejscu.

zgłoś

ja to już chyba "przejrzałem"..:)

zgłoś

filo, przepraszam, i mimo wszystko spróbuję Cię wołać do mniej emocjonalnych przestrzeni, ponieważ wierzę, że to ma sens. (Co nie znaczy, że chcę Cię zobowiązywać, czy tym bardziej zmuszać, do rozmowy). Stanę sobie tutaj jedynie na chwilę. Jak lustro na drodze. Bo chyba się zdziwiłam i paszcza mi się rozdziawiła, tak że żuchwa łupnęła o panele. "Ale to nie ma znaczenia co autor miał na myśli, bo okazuje się, że zbyt trudne, że zbyt skomplikowanie" napisane". Może prędzej okazuje się, że nie wiadomo, czy napisane, kiedy działa jak pestka wydrylowana z buddyjskiego kontekstu, zachowuje jeszcze złożoność z rodzimego świata, czy staje się bezbronnym ogólnikiem z pozornymi głębiami nieokreśloności, z którym każdy może robić, co mu się tam żywnie podoba. I jako ogólnik doprowadza właśnie do skrajnych pomyłek w interpretacji sensu lub do konstelacji rezonansów, w których sensy czytelnika mogą w spokoju pominąć dociekania, "czego chciał autor". Pozdrawiam najniedźwiedziej ;)

zgłoś

Co Wy z tym przepraszaniem? Nie ma za co przepraszać, skoro to we mnie problem. I jeśli już wydrylowana pestka, to nie z buddyjskiego kontekstu, mogłabym przytoczyć masę cytatów z różnych części geograficznych, myśli religijnych, filozoficznych, strategicznych z wojskowego punktu widzenia. Interpretacje zawsze będą różne przy rzuceniu kilku słów.Ale to mój problem w braku umiejętności posługiwania się językiem. Stąd zniechęcenie.

zgłoś

I oczywiście - również pozdrawiam :)

zgłoś

"I jeśli już wydrylowana pestka, to nie z buddyjskiego kontekstu, mogłabym przytoczyć masę cytatów z różnych części geograficznych, myśli religijnych, filozoficznych, strategicznych z wojskowego punktu widzenia". Aha, to sorry, myślałam, że odwołujesz się do konkretnego systemu duchowego. Wobec tego ten fragment Twoich dzienników może obrazować los Pestki ze Wszystkiego Naraz. O ile taka może w ogóle realnie, nie w życzeniu, istnieć. P.s. Przepraszałam, bo pomimo deklaracji "to mój problem", poczułam się tak, jakbym przyczyniła się do Twojego zniechęcenia. Ponieważ nie odczytałam zgodnie z oczekiwaniami "zbyt trudnego, zbyt skomplikowannie" napisanego" :)

zgłoś

No i zaśmiałam się niemal w głos wprost do szyby i przechodnia za oknem. Miej Ty Wiedźwiedziu litość :D Wszystkiego Naraz - z jakiegoś tam szumu i chaosu ogólnoświatowego, gdzie ktoś coś kiedyś tam brzdąknie podobnie w odniesieniu do. ;) Ok, idę pogadać ze swoim zniechęceniem, może powie mi coś mądrego, a może nie... Albo będzie milczało godnie. Kto go tam wie. A nawet jeśli przyczyniłaś się w jakiejś niewielkiej części do mojego zniechęcenia, to być może Isso, być może to dobrze, kto tam wie. Ja nie wiem. taka mądra to ja nie jestem :)

zgłoś

Okazało się, ze to była szybka rozmowa. Przypomniałam sobie, że zawsze dostawałam z matematyki obnizone oceny. A wszystko przez lenistwo - nie chciało mi się pisać wywodu, obliczenia robiłam w myślach i zapisywałam tylko wynik. To pokutuje do dzisiaj. Tak, jestem leniem.

zgłoś

ufff, wreszcie się śmiejesz. i zapomnij ;d żadnej litości. odziedziczyłam po tatusiu skazę: "nie mam sumienia, mam podroby". Ty piękna kobieta jesteś, i bez mieszania w to litości ;p Dasz radę, nożesz. okej, dość gadania [snickłam :)]

zgłoś

znaczy co? żadnego prowadzenia za rączkę, kiziania za uchem, słodkich słówek - nic? Ożesz ty Wiedźwiedziu :D Podroby - podoba_mnie_się to :D

zgłoś

ani, ani odrobiny miziania za uchem, ale i tarmoszenia ucha też nie ;d za to można porozglądać się po tekście. tak w odcinkach.

zgłoś

:)) nie miałam netu przez chwilę. Miłość mam pod dachem, pod bokiem, pod, obok itp. Normalnie :) Tak wybory są, takie czy inne, ale są. Buziak Madziu :)

zgłoś

chodziło mi o to, że miłość fatalnie pojęta chodzi obok nas w takiej formie, bo w innej nie potrafi. Miłość normalna, jak ją nazywasz to nasza siła, nasze oparcie, nasze bogactwo. :* zabijano w imię miłości., katowano też w imię miłości. wróg? eetaam jakiś smętny schiz :* :*

zgłoś

nękanie, wrogość to często zemsta za brak. a miłość normalna to miłość wzajemna, spełniona, bo "gwarantuje" bezpieczeństwo i pewność i moc. :) :*

zgłoś

co prawda to prawda :) :*

zgłoś

Wiec sami go sobie wybralismy :))

zgłoś

Przylazlam tu za Renata...i widze, ze musze miec wiecej czasu, aby zerknac na wypowiedzi. Spontanicznie do Twojego zapisu, powiem, ze czesto stwarzamy sobie sami tego wroga, takie male paranoje :) Wroce...jak nie zapomne :) Serdecznosci Filo :)

zgłoś

tysz prawda

zgłoś

I wydaje się, że być może z prostej przyczyny: w nim występują tylko wrogowie i przyjaciele. I można by powiedzieć: i co z tego? Są przecież tylko wyciągiem z rzeczywistości, w dobrej wierze powierzonym domyślności czytelnika. Trudność polegałaby jednak na tym, że tekst może zacząć funkcjonować jak guzik w pralce: tak esencjonalnie sformułowany, obrany z wszelkich pozostałych aspektów rzeczywistości, traci zdolność do obrony przed przypuszczeniem, że świat w ogóle składa się tylko z wrogów i przyjaciół.

zgłoś

/cdn, tylko że w jakimś innym sprzyjającym czasie/

zgłoś

i tacy są

zgłoś

a kto powiedział, że ma? Skoro odnosi się to do wroga to implicite i do przyjaciela. Ciągle myślę nad tym "sekciarstwem", bo teraz ja nie rozumiem :)

zgłoś

"a kto powiedział, że ma? Skoro odnosi się to do wroga to implicite i do przyjaciela". Co /w samym tekście, przypominam dźwiedziogrzecznie:) / pozwala mi na wnioskowanie o "implicite i do przyjaciela?

zgłoś

sekciarstwo: patrz: ośla figa, 8 stycznia 2013 o godzinie 22:04: "To, co proponujesz, wbrew pozorom, zatrzaskuje świat na głucho, nieco w sekciarskim stylu".

zgłoś

poza tym, co znaczy dokładniej "implicite do przyjaciela" wobec samego tekstu? że też, podobnie jak "wróg", przestaje mieć rację bytu? coś innego?

zgłoś

że skoro piszę wróg i przyjaciel i ze wróg moze stać się przyjacielem to między wierszami - i przyjaciel może być wrogiem, bo tak jest w świcie ułożone że działa coś w obie strony, jeśli biegun południowy znajdzie się na północy to północny zapewne na południowym, ale nie zawsze co widać obserwując przebiegunowania słońca.

zgłoś

a czy nazwanie kogoś wrogiem z zamiarem zniszczenia, to nie sekciarski styl?

zgłoś

to znaczy, ze jeśli napiszę zniszcz wroga, kochaj przyjaciela, to nie jest to sekciarski styl, tylko ogólnie rozumiana prawda, a jeśli napiszę kochaj wroga i kochaj przyjaciela to jest to sekciarski styl bo stawiam umowne nazewnictwo postaw (raczej swoich wobec innych) na dwóch biegunach?

zgłoś

"zniszcz wroga, kochaj przyjaciela, to nie jest to sekciarski styl". myślę, że oślej nie o to chodziło:) jednak wolałabym ten wątek zostawić i w dalszym ciągu koncentrować się na tekście :)

zgłoś

"że skoro piszę wróg i przyjaciel i ze wróg moze stać się przyjacielem to między wierszami - i przyjaciel może być wrogiem". okej, płynność pojęć wynikająca z trwałości przemiany. czemu zatem 'przyjaciel' jest bez cudzysłowu i kursywy?

zgłoś