diabli z kotem:))) komentarz jest znakomity; jest wszakże jeden warunek: na istnienie wariantów konieczne są przestrzenie, w których mogą zaistnieć, ale o tym w następnym odcinku; pozdrawiam:) Alt Art, również:)

zgłoś

to jest tak oczywiste, że aż o tym zapomniałam napisać - czekam zatem

zgłoś

hmmm... skoro to takie oczywiste, to proponuję Ci spółkę autorską: napisz proszę ze dwa odcinki, bo moja proza nie jest w dobrym gatunku i aż się dziwię, że z tego tytułu nie spadły na mnie gromy surowej krytyki...

zgłoś

dwa odcinki? - przestrzeń jest bryłą a czas spiralą ;)

zgłoś

ściślej - przestrzeń którego wymiaru? no dobra, przestrzenie wichrowate zostawiam sobie, a ponieważ zgadzam się z Twoją koncepcją czasu, opisz jak wygląda szczególny jego przypadek: czas płynący w bok... propozycja jest serio, więc... nie wykręcaj się spiralą :)))

zgłoś

ach, koncepcji czasu jest wiele - czas liniowy, strzałki czasu, ale odnoszą się również do liniowego, koło - wąż połknął swój ogon, jeśli nawet weźmiemy odgałęzienia wszystkie te koncepcje odnoszą się jednak do płaszczyzny, a nawet - gorzej - linii - w przestrzeni i tu kolejne koncepcje odnośnie samej przestrzeni - przestrzeń jako płaszczyzna albo jako bryła, ale w tym i tak czas poostrzegany jako linia -nieistotne czy prosta czy krzywa. A ja mówię inaczej - przestrzeń w przestrzeni, bo jeśli mówię spirala to spirala w formie DNA w bryle - bryła w bryle. A takiej koncepcji jeszcze nie słyszałam. :) I ostatnia z koncepcji - nie ma czasu :)

zgłoś

niegłupią koncepcją wydaje mi się konstrukcja własnego pomyślunku, a mianowicie czas trójwymiarowy; odpowiednio skalowane osie mogłyby scalić trudny do pogodzenia rozdział mechaniki klasycznej i kwantowej i wywalić hipotetyczną teorię strun zakładającą świat dziesięciowymiarowy; niestety, w moich opowiadaniach nie zamieszczę wszystkich wątków, bo nie mam zamiaru pisać powieści... fajnie, że wpadłaś :) pozdrawiam:)))

zgłoś

Czy można wymyślić coś czego nie ma? Nie można. To dlaczego jednak wciąż wymyślamy? Skąd biorą nam się koncepcje, skąd biorą się pomysły, nagłe przebłyski i wreszcie sny. Dlaczego wiele koncepcji wymyśla się w tym samym czasie w różnych częściach świata, pisze w tym samym czasie podobne książki, cytuje twórców, których się nie czytało? A może nie wymyślamy? Kim jesteśmy i czy istniejemy tu i teraz? Chcielibyśmy. Ale jesteśmy połączeniem tego co było, tego co sami przeżyliśmy oraz tego co przejęliśmy z dokonań innych – czyli jesteśmy połączeniem tu i teraz oraz przeszłości. Ale przecież niektórzy spoglądają w przyszłość i przyszłość ta ma wiele rozgałęzień, wiele możliwości i optujemy za najbardziej prawdopodobną, ale niekonieczną do zdarzenia. Można ją zmienić, gdy spojrzy jej się w oczy. I dlaczego w ogóle jesteśmy w stanie spojrzeć w oczy wielu możliwościom przyszłości? Czy one wszystkie zdarzą się, a jeśli zdarzą się, to czy w tych wszystkich możliwościach jesteśmy my jako my, czy my w innych wymiarach – innych płaszczyznach. Skąd wrażenie, że znamy miejsca i wiemy że za chwilę ktoś coś powie i mówi to? Kim jesteśmy? Czy tylko ciałem, czy ciało to tylko odbiornik i skoro my jesteśmy tu i teraz to co zagląda w możliwe przyszłości? Czym są sny i dlaczego mamy wrażenia spowalniania i przyspieszania czasu? Musiałbyś napisać kilka tomów. Zazwyczaj mam to szczęście, że doczekuję się rozwiązań swoich teorii w świecie naukowym. Jeszcze na kilka czekam ;) Będę zaglądać, ale obiecuję już nie pisać tyle. Było miło :)

zgłoś

pięknie dziękuję za super materiał do przemyśleń:) ale o nich w następnym odcinku:)

zgłoś

jednym i drugim, nawet gdybyś nie była to byłabyś - także liczbą i ciągiem, ale w innej rzeczywistości; liczba może być rozpatrywana jako ciąg cyfr;

zgłoś

moje pióro nie nadąża za przemyśleniami, a do tego mój czas nie znoszący spóźnień... ale będzie, może nawet w tym roku; pozdrowienia:)

zgłoś

dziękuję chociaż za nadzieję ;)

zgłoś