Poezja

odjechać chcę ostatnim nocnym pociągiem spóźnionym
słuchając molowych akordów i stukotu kół
zerkając za siebie raz czy dwa
pospiesznie i niesłono
dwie łzy niedoszłe
przemyśleć
 
odjechać chcę ostatnim nocnym pociągiem spóźnionym
zamknąć za sobą drzwi historie pułapki słowa
ostatnie mosty niedokończone
na pastwę świata
przed wieprze
rzucić
 
odjechać chcę ostatnim nocnym pociągiem spóźnionym
jako ostatni okiem opatrzności cudem ocalony
zdążyć przed uruchomieniem
silnika sądu
apokalipsy
uciec
 
odjechać chcę ostatnim nocnym pociągiem spóźnionym;
i nim przyjdzie nocy kres
odjadę.