niewole | Pietrek

niewole

zabiją ich wszystkich

a my bezpieczni w kamizelkach
logo – no – logo spacerujemy
promenadami

dewocje promocje bajdocje
humanitarne esemesy

kurwa ile jest w stanie unieść
eter współczucia i troski

a oni i tak
zabiją nas
wszystkich

śpijmy spokojnie
śmierć we śnie jest
błogosławieństwem

21 października 2013 o 13:06

Tak. Nawet nie wiesz, a może wiesz :), jak przedziwnie jest zobaczyć, gdzie indziej niż poza sobą samym, własne myśli. Chyba właśnie w takim miejscu się znalazłam, tak: kur.wa ile jest w stanie unieść / eter współczucia i troski

21 października 2013 o 13:12

[p.s. I w ogóle dziękuję, że jesteś, Piotr na tej mojej drodze. Tak jakoś przedziwnie, bez ostentacji, w ciszy, w skromności, więc i dość często niemal niezauważany przez większość przechodniów, tak się podobnie i na niej, tej mojej drodze, kiedyś tam pojawiłeś, przecież jednak już dość dawno, heh. A ja wtedy? Na początku spotkania? Czyż mogłabym, mogłam sobie wyobrazić, jak zacznę Twoją obecność i mowę w tym spotkaniu rozumieć i rozumieć znaczenia tego, jak jesteś? Heh, ten dziwny świat, pełen "stawać się" w miejsce "być". Pozdrawiam].

21 października 2013 o 13:17

Nie mam wielkiej wiary w komunikację, a raczej - mam wiarę, mimo przekonania o jej ułomności. Więc pozostaje lustro i pryzmat. To nie takie złe :)

21 października 2013 o 13:36

Rozumiem, zdaje się, dość jasno. I tutaj też, chyba coraz częściej, miewam podobnie. (i snickłam na razie do uśmiechu Dźwiedzia z Cheshire ;) Do, Piotr)

21 października 2013 o 13:20

"stawać się" tak :)

21 października 2013 o 13:34

tak

21 października 2013 o 13:26

Twoje "dziękuję" dobre jest , Isso - przypomina mi moje - gdy dziękuję komuś, to i dla siebie, i dla niego. i jest w tym równowaga, a nie kurtuazja, czy inne trele-morele :)

21 października 2013 o 13:34

:) Yhm. Tak. Jestem w tym, co tu mówisz, tam, gdzie i Ty jesteś

21 października 2013 o 18:34

pistacjo :)

22 października 2013 o 08:09

ano, padme :)