11 grudnia 2011
poezja
Ptaki
Pierzaste dusze białych ptaków boją się rozproszenia tylko razem są kluczem Ich domem jest miejsce początku gdzie indziej omdleją zadławi je tęsknota Wtopione w tło czują beznamiętność zamykają w sobie niezapamiętany sen
ptaki wtopione w niebo/ odnajdują klucze/ a ja patrzę i patrzę/ chciałbym powiedzieć...się uczę...:)
zgłoś
pozdrawiam Cię miły kolego z kółka poetyckiego
dziękuję airam, i ja Ciebie pozdrawiam i dziękuję:))))
pierzaste dusze... poezja w całości; pozdrawiam :))
dzięki i serdeczne pozdrowienia
ptaki boją się rozproszenia. ten tekst także; rozproszył się niepotrzebnie.
no cóż, tak to czułam
chodzi o wersyfikację; przeszkadza w odbiorze.
Opcja dostępna tylko dla użytkowników zalogowanych. Zarejestruj się
ptaki wtopione w niebo/ odnajdują klucze/ a ja patrzę i patrzę/ chciałbym powiedzieć...się uczę...:)
zgłoś
pozdrawiam Cię miły kolego z kółka poetyckiego
zgłoś
dziękuję airam, i ja Ciebie pozdrawiam i dziękuję:))))
zgłoś
pierzaste dusze... poezja w całości; pozdrawiam :))
zgłoś
dzięki i serdeczne pozdrowienia
zgłoś
ptaki boją się rozproszenia. ten tekst także; rozproszył się niepotrzebnie.
zgłoś
no cóż, tak to czułam
zgłoś
chodzi o wersyfikację; przeszkadza w odbiorze.
zgłoś