11 december 2011
poetry
Ptaki
Pierzaste dusze białych ptaków boją się rozproszenia tylko razem są kluczem Ich domem jest miejsce początku gdzie indziej omdleją zadławi je tęsknota Wtopione w tło czują beznamiętność zamykają w sobie niezapamiętany sen
ptaki wtopione w niebo/ odnajdują klucze/ a ja patrzę i patrzę/ chciałbym powiedzieć...się uczę...:)
report
pozdrawiam Cię miły kolego z kółka poetyckiego
dziękuję airam, i ja Ciebie pozdrawiam i dziękuję:))))
pierzaste dusze... poezja w całości; pozdrawiam :))
dzięki i serdeczne pozdrowienia
ptaki boją się rozproszenia. ten tekst także; rozproszył się niepotrzebnie.
no cóż, tak to czułam
chodzi o wersyfikację; przeszkadza w odbiorze.
You have to be logged in to use this feature. please Register
ptaki wtopione w niebo/ odnajdują klucze/ a ja patrzę i patrzę/ chciałbym powiedzieć...się uczę...:)
report
pozdrawiam Cię miły kolego z kółka poetyckiego
report
dziękuję airam, i ja Ciebie pozdrawiam i dziękuję:))))
report
pierzaste dusze... poezja w całości; pozdrawiam :))
report
dzięki i serdeczne pozdrowienia
report
ptaki boją się rozproszenia. ten tekst także; rozproszył się niepotrzebnie.
report
no cóż, tak to czułam
report
chodzi o wersyfikację; przeszkadza w odbiorze.
report