Poezja

Dedykuję A. Rimbaud
„Łudzę się”
 
I muszę się łudzić, jak kłos wiszący na wietrze, czekający na niechybny upadek.
 
I muszę się łudzić, niczym rumak uginający się pod brzemieniem powozu, na tchnienie przed ostatecznym potknięciem.
 
I łudzę się, sterowany propagandą a nie naturą.
 
Nie łudzę się tak jak górnik, przygnieciony stertą węgla w odizolowanym od życia szybie.
 
Nie łudzę się tak jak polityk na dni przed wypłatą za garść oszczerstw i wątpliwych aksjomatów.
 
Nie mam prawa t a k się łudzić, gdyż kieruje mną propaganda, nie natura.
 
Bo ja chciałbym łudzić się tak jak żołnierze, którzy w patriotycznym
podrygu stają na barykadach, wyjmują patyki i w szaleńczym porywie
zmieniają je w śmiercionośne buławy.
 
Wtedy jednak p r o p a g a n d a musiałaby przestać mną kierować.
 
Podejmę więc walkę, by łudzić się tak jak moje nieosiągalne ideały. Te opiewane i te zapomniane.
 
Propagandowe nagłośnienie nie uwzniośla sztuki łudzenia. Najbardziej
wartościową jest bowiem ta, która bez poklasku tworzy życiodajne owoce.