Poezja

dotknięta do żywego lustra
do szkła przez szkło
dzwoniąca dźwięcznie podzwonne
srebrne

odwraca spojrzenie wzruszenie ramion
trzepocze trzepot o lustro srebrnie
niesie powietrze pióra puch
kryształowa cisza
dźwięczy dzwonnie podzwonnie

zaciska usta wąsko ostro
szkło rozbite
krwawią głogi
wąskimi palcami szroni bieli

owocuje czerwieni
głogi głogi
słodko gorzko
kiedy ona
ja -