29 stycznia 2011

poezja

Oksana
Oksana

Miniatura z owocami głogu

dotknięta do żywego lustra
do szkła przez szkło
dzwoniąca dźwięcznie podzwonne
srebrne

odwraca spojrzenie wzruszenie ramion
trzepocze trzepot o lustro srebrnie
niesie powietrze pióra puch
kryształowa cisza
dźwięczy dzwonnie podzwonnie

zaciska usta wąsko ostro
szkło rozbite
krwawią głogi
wąskimi palcami szroni bieli

owocuje czerwieni
głogi głogi
słodko gorzko
kiedy ona
ja -

Waldemar Kazubek
29 stycznia 2011 o 17:00

Oksana, chyba możemy zatańczyć razem - mamy dyptyk: http://www.truml.com/walka/poetry/55737

zgłoś

stateless
29 stycznia 2011 o 20:52

tańczcie kochani, a ja Wam przygram na flażolecie:)

zgłoś

Kontakt z redakcją



Zgłoś nadużycie


Opcja dostępna tylko dla użytkowników zalogowanych. Zarejestruj się