7 listopada 2012

poezja

Ame
Ame

Nitka

linia prosta jest tylko wyznacznikiem
jako nieskończona prowadzi wytrawnie
instalując obraz w pozorne antyramy

życie jest iluzją czasem twarda ziemia
z ironią przybliża potłuczoną porcelanę
jak marzeń światów łączyć nie należy

słowa to tylko obserwacja wewnętrznej
bezgranicznej samotności w każdym
widoczny jest ukryty za woalką cień

światłowody utkane są ludźmi jak gobelin
nadmiarem wzoru głośno krzyczy kolorem
dobrze mieć dystans nie będąc nitką w sieci

łącząc splot błądzę pomiędzy igłą a stogiem
daleka od wątpliwości słów w paralelach

Wieśniak M
7 listopada 2012 o 20:34

"światłowody utkane są ludzmi" krok nie mniej doniosły niż lądowanie na księżycu/ ktoś gdzieś kiedyś a reszta widzów...

zgłoś

Ame
7 listopada 2012 o 20:40

Coś się Wieś... nie podoba? światłowód czy ludki ;-)))

zgłoś

Wieśniak M
7 listopada 2012 o 21:34

kierunki ekspansji;)))- pozdrawiam serdecznie:))

zgłoś

Jerzy Woliński
7 listopada 2012 o 21:45

tak trudno wyprzedać to co nas czeka:)

zgłoś

Bogna Kurpiel
7 listopada 2012 o 21:49

No to utkałaś z tej nitki dobry wiersz. Interesujące spostrzeżenia na tle matematyki i informatyki. Ten wers jest szczególny -"bezgranicznej samotności w każdym" Dobrego :))

zgłoś

Jarosław Rymarz
7 listopada 2012 o 22:05

Brawo, mnie zatkało.

zgłoś

lajana
14 listopada 2012 o 18:51

Bardzo mi się podoba ten wiersz. Na swój użytek w czytaniu wygładzam drobiazgi, ale one takie mało ważne. Z przyjemnością czytałam, już kolejny raz. Kilka fragmentów bardzo polubiłam. ;) Pozdrawiam serdecznie.

zgłoś

Ame
4 stycznia 2014 o 22:43

Inesko miła, ile czasu minęło, spotkałyśmy się tyle razy, a o tym Twoim wpisie nie miałam pojęcia :*

zgłoś

Kontakt z redakcją



Zgłoś nadużycie


Opcja dostępna tylko dla użytkowników zalogowanych. Zarejestruj się