: (

Śmiech w rodzimej literaturze współczesnej, za wyjątkiem kilku przypadków (Rudnicki - pierwsze skojarzenie), nie istnieje. Musi być powaga. Dystans autora do samego siebie bywa postrzegany jako zgrywa, gówniarski popis.
Kultura i mentalność polska sprawiają, że odbiorca (krytyk) nie chce dystansu. Odbiorca chce być wystarczająco blisko, by w razie czego móc swobodnie dać autorowi w mordę. Zaś autora, który sam sobie z uśmiechem na ustach przywali, trudniej trafić. A jeśli już to się uda - ów pada i po chwili wstaje, niezmiennie się uśmiechając.

Niecodziennik

Sobota:

W ramach wykraczania poza ramy, albo gwoli sprostowania wykrzywionej rzeczywistości, w nawiązaniu do niektórych komentarzy dotyczących video-żartu "PostKonsumpcjonizm", rada nadzorcza nieformalnego stowarzyszenia paraartystycznego PostKonsumpcjonizm Kulturalny Spółka z całkowicie ograniczoną odpowiedzialnością, postanowiła zamieścić fragment manifestu, który być może nieco rozjaśni mroki nieuświadomienia. Oto on:

6. MANIFEST.

Mając na uwadze wszystko, co do tej pory zostało napisane, członkowie
grupy PostKonsumpcjonizm zobowiązują się:

I. Być członkami aż do śmierci (po śmierci zaś stać się członkami w
stanie spoczynku).

II. Tworzyć zgodnie z duchem czasów (jednocześnie zaznaczając, iż w
żadne duchy nie wierzą).

III. Dostarczać odbiorcom skrajnych emocji, lub nie dostarczać ich w
ogóle (wariant fiński).

IV. Usiłować na powrót wynieść literaturę na należny jej piedestał
(posiadamy uprawnienia operatorów wózków widłowych i żurawi, co może nam
owo wyniesienie w dużej mierze ułatwić).

V. Pościć.

VI. Konsumować.

VII. Pilnie strzec swoich praw autorskich (mamy prawo milczeć).

VIII. Przyrządzać swe utwory z odpowiednio dobranych proporcji
literackiego mięsa i literackiej wody.

IX. Stosować (...)

--- cały tekst ---