nade mną są już tylko wszechświaty
i niezmierzona pustka po bogu
który móglby ale nie ma ochoty
więc ja
lekkim ruchem dłoni zakreślam horyzont
jak skalpelem wycinam raka ludzkości
pozwalam ulatywać duchom
w stygnącej ciszy
czasem się przechadzam
obserwując migotanie
przedsionka piekła waszego
tu z góry nocnej
świecicie do mnie
jak cmentarz
Regulamin
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Demiurg. Świetny wiersz.
zgłoś
bardzo
zgłoś
świetny. pozdrawiam :)
zgłoś
A musi być, Johnie, to powtórzenie "jak skalpelem/jak cmentarz"? ;) Zrezygnowałabym z pierwszego "jaka" lub zmieniła na "niczym". No i z inwersji "przedsionka piekła waszego" - przedsionka waszego piekła". Dobry wiersz, podoba mi się. Miłego dnia :)
zgłoś
dziękuję wszystkim. demiurg takie trudne słowo:) ja prosty chłop jestem
zgłoś
Cóż za łaskawość - jego wysokość onkolog hurtowy. :> Cała reszta strawna. Przywołanego w komentarzach demiurga trzeba się mocno domyślać. W każdym innym przypadku to "prosty chłop" który na grabie nastąpił. Pozdrawiam.
zgłoś
dzięki Bartek. swoją drogą ciosu pozazdrościć temu typowi
zgłoś