Dziękuję Nicki, bardzo. Proszę podpowiedz, w twoim odczuciu w którą stronę powinienem się pochylić. Co według Ciebie konkretnie jest nie tak i nad czym konkretnie miałbym się skupić. Możemy razem popracować nad tym wierszem, zawsze mogę się czegoś nauczyć albo poznać oczy duszy innego człowieka. Dzięki.

zgłoś

może język nie sięga tutaj do pięt? :))

zgłoś

Dzięki Nicki. Jeśli chodzi o kwestię pierwszą "mego powonienia" tego tzw. dopowiedzenia to z tym bywa różnie, czasem faktycznie czuję by zostawiać coś bez dopowiedzenia nawet jeśli nie do końca wiadomo o co chodzi a czasem chcę coś dopowiedzieć i tak jest w tym przypadku.(wiesz to też jest związane z emocjami i np. daną relacją , którą opisuję). W drugiej zaś części obnażam jakby reakcję, na to co wydarza się w części pierwszej "i szalone drżąc wypowiadam wargami, powody istnienia." Powiem, że staram się rozumieć zwięzłość języka, taki minimalizm (on współcześnie mi pachnie troszkę takim zbyt lekkim podejściem "rozumiemy się bez słów" albo takim "po co tyle gadać (pisać) przecież to jasne, inteligentny się domyśli,bo to wynika ze wcześniejszej wypowiedzi" Widzisz mam młodego syna, mam gg mam skayp i różne śledzę portale i widzę ten skrótowy język. I widzę, że mój syn ma trudności w nawiązywaniu relacji (bliskich relacji), boi się tego ryzyka, otworzenia się, zrozumienia drugiego, zadbania o to by drugi mnie zrozumiał, wszystko jest szybko i po powierzchni (bo liczę się tylko ja i moje poczucie mój gust, smak itd.) Powiem nie wyobrażam sobie bym tak rozmawiał (tak traktował) z moją ukochaną oczywiście po za czasem na flirt, na zabawę... No ale się rozpisałem ale mam nadzieje, że wiesz o co mi chodzi jak ja na to patrzę.... a oczywiście poprzez dialog, rozmowy, uwagi musimy szukać we wszystkim równowagi. Nicki dziękuję.

zgłoś

Ależ to dobrze, że jesteśmy tak różni, różne smaki , różne gusta... stąd powstają nowe potrawy. A gdybyśmy byli jednakowi... nudno, strasznie smutno, wszystko by się przejadło a rozwój byłby bardzo utrudniony jednakowym uwarunkowaniem.

zgłoś

No tak z tymi nadgarstkami to prawda i rzeczywiście mówimy o innych kwestiach ale właśnie takie fajne rozmowy powodują to, że wyciska się w nas esencja (harmonia i równowaga). A poza tym ile jest człowiek w tak okrojonym wymiarze i przestrzeni i czasu wyrazić siebie tyle o ile. Pozdrawiam serdecznie.

zgłoś