Poezja

Sepia jest krainą szczęśliwości,
wyspą położoną na rubieżach
pierwszych odruchów warunkowych
uczłowieczających zaokienny krajobraz,
kosztelowy sad,
ogród,
w którym zarezerwowano miejsce dla chwastów,
ostów, pokrzyw i mięty,
staw
oddalony na rzut kamienia
otulony palcami wierzb,
park
w miejscu połączenia nieba z ziemią,
fabryczny komin i kopiec białych
jak śniegi Kilimandżaro kamieni.