Czas kiedy zabiłam wiarę i nadzieję

naruszam ludzką przestrzeń
co boskie jest mi obce

głupota ponad rozum
zagłusza błaganie sumienia

jestem ciemnością

skrucha budzi pamięć
światła w szczelinie 

prostuję drogę

Paganini
5 lutego 2011 o 10:28

Ciekawy i intryguje, wiele emocji. Można go interpretować na ogromną ilość sposobów. Podoba mi się.

zgłoś

Withkacy
5 lutego 2011 o 10:39

napisałbym /zagłuszając błaganie sumienia /

zgłoś

stateless
5 lutego 2011 o 11:10

Aniu:-) a jakby pozbyć się imiesłowów na rzecz pierwszej i trzeciej osoby liczby pojedynczej? i jeszcze w czasie teraźniejszym naruszam, niszczę, zagłusza, itd. bardzo dużo czasowników

zgłoś

Slawrys
5 lutego 2011 o 13:02

ciekawe,warto sie zastonowic,och to prostowanie-----gdy wiekszosc woli krete, i jeszcze innych wciagaja---ale dobre i checi miec do prostowania

zgłoś

Jerzy Woliński
5 lutego 2011 o 14:08

Gratuluję, każdy może mieć wyrzuty sumienia choćby grzechu nie popełnił!

zgłoś

Mirek Dębogórski
5 lutego 2011 o 21:11

Podoba mi się i rozumiem postawę PL. Pozdrawiam

zgłoś

Józef Załuski
5 lutego 2011 o 21:23

Warto pogodzić się z sobą a urazy puścić w niepamięć .

zgłoś

Edmund Muscar Czynszak
6 lutego 2011 o 17:26

Skrucha budzi pamięć światła w szczelinie świetne bardzo mi się podoba.

zgłoś

An - Anna Awsiukiewicz
7 lutego 2011 o 06:08

Ślicznie dziękuję za milutkie komentarze..:)Pozdrawiam:)

zgłoś

Natali
12 lutego 2011 o 09:55

puenta pełna nadziei - piękny wiersz Aniu - czytam i czytam :))

zgłoś

Jaga
11 marca 2013 o 17:20

jest skrucha, jest nadzieja, piękny wiersz, jeszcze raz dziękuję :)

zgłoś

An - Anna Awsiukiewicz
11 marca 2013 o 21:20

dziękuję za komentarze....

zgłoś

Kontakt z redakcją



Zgłoś nadużycie


Opcja dostępna tylko dla użytkowników zalogowanych. Zarejestruj się