|
| |
|
WSZYSTKIE PRACE
Poezja (215) Dziennik (9) Fotografia (20) Książki (2)
Pocztówka poetycka (2) O autorze Znajomi (84) | |
Czas kiedy zabiłam wiarę i nadzieję
naruszam ludzką przestrzeń
co boskie jest mi obce
głupota ponad rozum
zagłusza błaganie sumienia
jestem ciemnością
skrucha budzi pamięć
światła w szczelinie
prostuję drogę
Ciekawy i intryguje, wiele emocji. Można go interpretować na ogromną ilość sposobów. Podoba mi się.
zgłoś
napisałbym /zagłuszając błaganie sumienia /
zgłoś
Aniu:-) a jakby pozbyć się imiesłowów na rzecz pierwszej i trzeciej osoby liczby pojedynczej? i jeszcze w czasie teraźniejszym naruszam, niszczę, zagłusza, itd. bardzo dużo czasowników
zgłoś
ciekawe,warto sie zastonowic,och to prostowanie-----gdy wiekszosc woli krete, i jeszcze innych wciagaja---ale dobre i checi miec do prostowania
zgłoś
Gratuluję, każdy może mieć wyrzuty sumienia choćby grzechu nie popełnił!
zgłoś
Podoba mi się i rozumiem postawę PL. Pozdrawiam
zgłoś
Warto pogodzić się z sobą a urazy puścić w niepamięć .
zgłoś
Skrucha budzi pamięć światła w szczelinie świetne bardzo mi się podoba.
zgłoś
Ślicznie dziękuję za milutkie komentarze..:)Pozdrawiam:)
zgłoś
puenta pełna nadziei - piękny wiersz Aniu - czytam i czytam :))
zgłoś
jest skrucha, jest nadzieja, piękny wiersz, jeszcze raz dziękuję :)
zgłoś
dziękuję za komentarze....
zgłoś