zapomnieć (się) na chwilę/ klucz powiesić/na szyi. Dobrze Aniu czytam...? :)

zgłoś

Dobrze,dobrze..Pomarzyc zawsze można-hihi

zgłoś

Napewno ktoś szuaka, a jak znajdziesz zamknij i nie oddaj klucza nikomu, posmakuj. Bardzo dobry!

zgłoś

Pewnie. Na klucz konfitury.:-)

zgłoś

Dziękuję.Ciekawe kto znajdzie ten klucz?--hihi

zgłoś

A widzisz, Anno, mnie wkurza już sam tytuł! "Skosztować życie" - jako tytuł do wiersza! Tfy! Osobistego wiersza! Tfy, tfy, tfy!!! To może być tytuł romansu dla sfrustrowanych czytelniczek, które chcą czytać o księżniczkach i porywających je piratach (i wtedy ok). Ale poezja rozgrywa się tu i teraz - na napięciach. W poezji się albo czegoś kosztuje (zawsze tym czymś jest sam autor i jego świat - poezja musi być pożeraniem siebie samego i swojego świata i życia w świetle stosowanego języka), albo się chce tego skosztować - i to już nie jest poezja tylko wierszoklectwo. Wiersz Twój nie jest zły, ale tytuł - wybitnie wkurwiający!

zgłoś

tytuł barzdo originalny ale zdradza ukryta tajemnice w Tobie :)

zgłoś

A nie mówiłem :)

zgłoś

Hola hola - nie za dużo tych tytułów?

zgłoś

Dziękuję Witku, a Waldek może mi to wybaczy.Bynajmniej mam taką nadzieję:)) Dziękuję za kom-cmok:))

zgłoś

:-)

zgłoś