11 września 2011

poezja

sergiusz juriev
sergiusz juriev

Dezd

Все песни грустные, как дождь…
В моей душе играет скрипка.
Куда? Зачем? Не разберешь,
На лицах не найдешь улыбки.
Все люди ходят под зонтом,
Здесь лишь моя душа раздета.
Она танцует вальс-бостон,
Скрываясь от порывов ветра.
Она летит, в танце кружась,
А люди вновь идут по кругу.
Куда? Зачем? Им все равно,
Они лишь ищут здесь друг друга…
11.09.2011 UA3URX 

Emma B.
11 września 2011 o 10:26

doszukałam się optymizmu w tych poszukiwaniach, to jakaś wola życia i zmiany. Czepiam się optymizmu by przetrwać nie raniąc

zgłoś

sergiusz juriev
11 września 2011 o 10:33

Ostatnie cos brakuje tego optymizmu

zgłoś

Kontakt z redakcją



Zgłoś nadużycie


Opcja dostępna tylko dla użytkowników zalogowanych. Zarejestruj się