Poezja

jest jak kapelusz
pozostawiony w metrze 
przez imigranta, niecierpliwie
odczytującego nazwy kolejnych stacji.

Jak parasolka
połamana na wietrze
wrzucona przez biegnącą
kobietę do publicznego kosza.

Jak wino w bistro
niedopite przez dziewczynę,
która mrugnęła do chłopaka
i roześmiani poszli szukać pokoju na chwilę
w obskurnym arabskim hoteliku,
na plecach Galeries Lafayette.
Jak źle sklejona książka,
która rozpadła się przy czytaniu, gdzieś w środku - 
kartki czekają na podłodze na ranne sprzątaczki.