śmierć wydała syna a on wciąż spoglądadł na nią, te ręce, te piersi az do śmierci. potem i ona budziła sie u jego boku, patrzyła na niego, cierpiała nie było już Uriasza. /wiersz daje do myslenia, bardzo dobry/ pozdrawaim

zgłoś

całkiem,całkiem

zgłoś

bardzo nie lubię tego rodzaju komentarzy, ale bez tej ostatniej linijki bardziej by mi sie podobało.

zgłoś