Wydobyłam ten wiersz z szuflady, dawno napisany, paradoksalnie w momencie, gdy odszedł od nas wybitny aktor Adam Hanuszkiewicz. Ten tekst nie ma z tym faktem nic wspólnego. Napisany był abstrakcyjnie. Próbowałam sportretować sytuację i psychologiczne wnętrze, charakterystyczny egotyzm... Czy się cokolwiek udało, nie wiem. A może chodzi o coś jeszcze więcej?

zgłoś

szukaj więcej takich wierszy:)

zgłoś

tak

zgłoś

Mario, jak najbardziej udany i mądry tekst. Gratuluję! Pogrzeb jeszcze w tej szufladzie...:)

zgłoś

Nie wiem, Małgosiu, czy jest tak, jak piszesz... Cieszę się, że Ci się podobał,

zgłoś

stary aktor jest ze mną zawsze wtedy kiedy ukladam ręce by je wyciągnąć do drugiego czlowieka-- to nieważne że wiersz jest wyciągniety z szuflady-- czasami myśle że szuflada to często najodpowiedniejsze miejsce dla wierszy-- tam czują sie swobodnie-- nie muszą sie mizdrzyć do publiczności nie zawsze rozumiejacej to co do niej mówimy--- mnie wydaje sie że wiem o czym do mnie mówisz--twoje wiersze sa jak wydarte mi spod serca-- pozdrawiam - wesołych świąt narodzenia Pana

zgłoś

Dziękuję, krsto!

zgłoś