Nieodebrane

Słucham poranka śpiewem ptaków,
deszcz o szybę uderza cicho,
jakby bał się obudzić wspomnienia.

A Ty odchodzisz.

Zimny koc po Tobie tęskni,
jeszcze pamięta ciepło Twoich ramion,
jeszcze szuka Cię po drugiej stronie łóżka.

Byliśmy na chwilę.
Na sekundę.

A przecież mieliśmy być na zawsze,
tonąć w swoich objęciach,
gubić oddechy między pocałunkami,
szeptać czułe słowa do końca nocy.

Miałeś być jedyny,
a ja Twoją jedyną.

Tak łatwo uwierzyłam,
że nie ma świata poza nami.

Dziś zostało tylko echo obietnic
i cisza, która boli bardziej niż krzyk.

Jestem kolejnym numerem telefonu,
którego już nie odbierzesz.

Kolejną wiadomością pozostawioną bez odpowiedzi,
imieniem, które z czasem wyblaknie
na ekranie Twojej pamięci.

A jednak każdego ranka
łapię się na tym, że nasłuchuję.

Może zadzwonisz.
Może wrócisz.

Choć dobrze wiem,
że niektóre pożegnania
zaczynają się dużo wcześniej
niż ostatnie słowo.