wino kroplą zastygłe wargom kolor zmienia pół-zdaniom uwięzionym znaczenia rozplata bezprawiem zlepia prawa wychodzącym z cienia którzy skryli ułomność przed szyderstwem świata moneta wznosi toast dźwięcząc kielich z winem gdy stróżów ludzkich zasług na dwoje podzieli zmieniając w dziękczynienie - jałmużny przyczynę tym co krzyczeć będą i tym co już krzyczeli tylko światło – dla wszystkich brzeg pucharu mieni każdy obrót monety przytula od nowa wykraplając ciszę w bezgłośnej przestrzeni zatrzymanej krzykiem przy krawędzi słowa...