cierniste wschody | Jaro

Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

	Jaro
	ALL WORKS Poetry (104) Prose (4) Diary (18) Photography (60) About me Friends (316)

14 december 2014

cierniste wschody

może zagląda nieżywa panna młoda
gdzie mgły się ścielą i czarna stoi woda
biała w czerwieniach całuje zwiędłą różę
na górze pod krzyżem który jest jej stróżem

kiedyś była cielesna jasna i świetlista
dumnie jesienią ze spopielenia przyszła
wniesiona z liliami na skrzydłach orlęcia
piękna ukochana cudownie poczęta

dwadzieścia lat na koń wsiadał ułan młody
przytulał ją czule na brzegu ciemnej wody
pozostał wspomnieniem historia jak fale
oddaje pocałunki połączone z żalem

14 december 2014 at 13:47

listopadowo-grudniowe mgły zapisują takie historie :)

14 december 2014 at 13:50

to było już dawno:) ale przecież możemy o tym myśleć:)

14 december 2014 at 13:57

to mi zalegało po wizycie na Łyczakowskim cmentarzu.

14 december 2014 at 14:05

ba. wspomnienia wspomnień..

14 december 2014 at 14:08

fakt bo to było parę lat temu, ale pozostaje jak zadra:)

14 december 2014 at 14:10

pięknie Jaro, nieco w modernistycznym stylu, nieco tragicznie, nieco romantycznie - super

14 december 2014 at 15:35

Ananke :) z Twoich ust:)

15 december 2014 at 11:49

Tęsknoty i beznadziejna historia, czasem wydobywają pokłady niecodziennych skojarzeń:) Cóż róże są w naturze, a ich czerwień nawiązuje do naszych barw narodowych. Lilia to symbol harcerstwa i naszych lwowskich orląt.Po wizycie, kilka lat temu na Cmentarzu Łyczakowskim, gdzie leżą bardzo młodzi chłopcy - najmłodsi mają po 13 lat, takich po 17-20 jest bez liku, a walczyli o to, żeby tam była Polska, nie można chyba przejść obok obojętnie.Stąd nieco świteziankowy styl i taka symbolika, bo przecież Ona to my, czyli Polska. która tam umarła, ułani też już dawno odeszli.Pozostaje żal tych, którzy zginęli młodo i jak widać nadaremnie. Polecam wycieczkę do Lwowa, tam wszystko, co zbudowane i się liczy jest ciągle nasze- u nas już bywa na odwrót:).Pozdrawiam:)

14 december 2014 at 14:13

łał, nostalgia - pieknie :)

14 december 2014 at 15:39

DeRudka:)Tak jak TY pięknie narysowałaś:):)

14 december 2014 at 15:48

:)) dziękuję

14 december 2014 at 14:29

mógłby deszcz zanucić ...

14 december 2014 at 15:41

mógłby kresy wrócić :)

14 december 2014 at 15:21

przepraszam Jaro, wiem, że to niestosowne wobec treści wiersza, ale nic nie poradzę ze po pierwszym wersie miałam już przed oczami tylko gnijącą pannę młoda Tima Burtona

Małgorzata Pospieszna-Zienkiewicz i Edek Pospieszny

14 december 2014 at 15:26

Mam podobnie:)Ech! te skojarzenia:)

14 december 2014 at 15:52

heh:) ależ można tak postrzegać:)poza tym Tim Burton też w czymś takim grzebał:)jeśli dla nas tworzył właśnie takie bajki, cierniste są wschody- Burton i kufajki:)

14 december 2014 at 15:54

Aniu :) Ona jeszcze świeża i zgnić nie zdążyła wielu ją pamięta dlatego nam miła:)

14 december 2014 at 15:42

gdyby to był mój wiersz napisałbym "tamta"

14 december 2014 at 15:43

w sumie tak, bo to by nie było wtedy takie oczywiste :)

14 december 2014 at 15:45

druga strofa zaczyna się od sów "kiedyś była cielesna" więc o pomyłce raczej nie może być mowy

14 december 2014 at 15:48

dokładnie :)

14 december 2014 at 15:55

przecież to Polka:)

14 december 2014 at 15:57

Musiała być cielesna:) a teraz tam tylko duch się błąka po naszych kresach po dawnych polskich łąkach:)

14 december 2014 at 16:02

:)

14 december 2014 at 16:03

rozumiem :) ja tylko mówię o słowach

14 december 2014 at 16:06

Ja nie sądziłem, że nie rozumiesz:) Pozdrawiam:)

Jerzy Woliński

14 december 2014 at 20:17

i ja wspominam tatę ułana :)

14 december 2014 at 20:21

u mnie to pradziadek:)

15 december 2014 at 13:16

aż się rozejrzałem za godłem/ z którego myśl wywiodłeś:)))

16 december 2014 at 09:36

Wieś:) powinno być tatuowane, żeby zawsze pamiętać, ale dziś co drugi chamem, a codzienność jest zawzięta:)

bosonoga - Gabriela Bartnicka

16 december 2014 at 09:40

popłakałam się :)

16 december 2014 at 23:43

Bosonoga :) nie myślałem, że może wzbudzać aż takie emocje:)

17 december 2014 at 00:19

pięknie :)

17 december 2014 at 00:22

Miło:)

18 december 2014 at 07:13

tak w ogóle to 2-ga jest do poprawienia:) ale jeszcze nie czas:)

22 december 2014 at 20:29

Cześć Jaro :) 14 grudnia br. odbył się w Przemyślu marsz na pamiątkę Orląt Przemyskich i Lwowskich; była to bardzo przejmująca uroczystość, w której - na pamiątkę uczczenia pamięci tych młodych chłopców - wzięło udział kilka tysięcy osób :) napisałeś piękny wiersz

24 december 2014 at 14:24

Dziękuję Wiki , choć muszę poprawić,ale to po świętach:)

31 december 2014 at 00:20

poprawiłem i myślę, że jest lepiej:) choć rymy to podobno totalny przeżytek:)