Diary

Dzieciństwo to taki czas, kiedy jedynym twoim zmartwieniem jest brak zmartwień, i wynikający z tego nadmiar wolnego czasu. A dorosłość? Dorosłość jest wtedy, kiedy już nie masz czasu podrapać się po dupie, a zmartwień masz tyle, że nie masz siły się już nimi przejmować.
I ze zdziwieniem stwierdzasz, że ludzie już nie patrzą na ciebie życzliwie. A może to ty nauczyłeś się dostrzegać prawdę? I smakować gorycz stwierdzenia, że kiedyś było lepiej. Mimo wszystko.
A w chwilach wolnych od walki z całym światem i użerania się z bandą skurwieli, możesz wspomnieć tych kilka rzeczy o których nie powiesz nikomu. Bo inni też już dorośli i nie mają na to czasu.
 
Znów się do siebie uśmiechniesz. Poszukasz w myślach i znajdziesz. To miejsce. Ten czas. Pomimo wszystko. I ty też gdzieś tam jesteś.
Aż Jack znów cię upomni, żebyś skończył pierdolić. Nie warto się z nim spierać. O tej godzinie jest to jedyna filozofia warta głębszego zastanowienia. Za tych kilka szelągów. 

Ubezpiecznie i tak tego ine pokryje.