Na wyjebce

weź to serce
co ci dałem
i wypierdol
nie zostawiaj
tęskniącego
na wyjebce
bo tak w chuj
rozjebanego
na własność
nikt nie zechce

Bez ciebie

bez ciebie

nie śpię tylko gasnę
przy zapalonym świetle

coraz bardziej
mniej mnie

już nic nie wiem
ale wszystko czuję

każdą myślą
coraz więcej tęsknię

rozpadając się
l i t e r k a
p o

l
i
t
e
r
(...)

--- full text ---

In blanco

już nie widzisz siebie
na dnie moich oczu
kiedy w twoich tonę

jak ptaki spłoszone
westchnieniami dreszcze
nie rwą się do lotu

nie zostajesz wierszem
z nici twoich włosów
na koniuszkach palców

wykruszając z resztek
bohomazy czerstwe
rozmijam się z prawdą

jesteś dla mnie tylko
coraz mniej wyraźną
zmarszczką na kartce

in blanco

Insomnia

śniło mi się
że cię nie ma
a myślałem
że bez ciebie umrę

śniło mi się
że umieram
a myślałem
że umarli

nie mają snów

Prosta matematyka

pierwiastek ze mnie

ty

do potęgi entej

i więcej

nic

Nie będziesz już

weszłaś bez pukania
wcale nie
ukradkiem może
wpadłaś przez okno
jak deszcz
zmoczyłaś serce
i spłoszyłaś sny
a może już tu byłaś
gdy oprzytomniałem
osiadłaś lekko
jak popiół na kartce

słowami w pościeli
splątanej nie dałem ci
klucza tylko
ty masz klamkę
żeby wyjść
albo ja wypadnę
jak księżyc
sięgając bruku
marzeniem
że nie będziesz już
musiała być

Sticky notes

shards of you
like sticky notes
attached to every
single piece of me

I fold them into
paper airplanes
instead of writing
letters in my head

I'll just wait here
among broken dreams
scattered around
one more eternity

for your never

Przybity

nie pamiętam już
kiedy zamknęłaś drzwi
zabrałaś ze sobą klamkę
czy zgasiłaś światło
nieważne jak bardzo
znów biegnę do ciebie
myślami miękko
zapadam się w ścianę
tak lekko wychodzę
z siebie kochałem cię
bardziej niż siebie
dlatego tu jestem
przybity do granic
nadziei że kiedyś
mnie jeszcze odwiedzisz
i zaśniesz przy mnie
nie znikniesz dopóki będę
za tobą tęsknić

Za oknem

jak firanką wiatr
szarpnęłaś sercem
nim zniknęłaś
jednym słowem
zostawiając we mnie
tylko ciszę
i deszcz
za oknem

Bajzel

bezładnie się krzątam
wyblakłe spojrzenia
ścierając okruchy słów
czerstwych zbieram
resztki snów budzę
zewsząd wspomnienia

już nie jesteś może
tylko mnie już nie ma
choć codziennie
otwieram te drzwi
kluczem w kształcie
żegnaj

Latarnik

miotasz się jak ćma
za światłem mdłym
w odbiciach szyb
jak bezpańskie psy
snują się za tobą złe sny
z ledwością umykasz im
pomiędzy kocie łby
wtykasz palce łowiąc
niedopałki marzeń
choć odpalić ich
nie masz już czym