poranny zastrzyk optymizmu

cóż - październik i drzewa w parku jakby chudsze
wiatr wygania spod ławki opadłe bure liście
wiewiórka z dębu z zaciekawieniem rozgląda się
pewnie się uśmiecha ale czy to uśmiech
.
obok usiadła cisza może chce porozmawiać
wiem wiem - słowa z serca brzmią zupełnie inaczej
czasem echo je wzmacnia
wiatr podkłada muzykę
.
przecież nie rozbierzesz mnie z myśli
ale gdybyś zeszła na ziemię
.
jak wiewiórka głową w dół

2026-10-10