Pożegnanie - gabrysia cabaj - poetry

Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

	gabrysia cabaj
	ALL WORKS Poetry (317) Diary (100) Photography (24) Postcards (6) About me Friends (62)

23 july 2011

gabrysia cabaj

Mój nowy zeszyt w kratkę, format A4, o papierze
wysokojakościowym, ma 96 gładziutkich kartek.
Zaprawdę, powiadam wam, że będę go szanować
jak w podstawówce: możliwie najstaranniej, lecz
nie odbiegając zbytnio od mojego charakteru -
pisać.

Jest ładny i pojemny za te 4.80 - zważywszy, ile
treści można w niego wlać, ile formy zawrzeć - jak
w przyjaźni, która z początku mobilizuje nas do
staranności i to zawsze w dobrej wierze.

Najtrudniejszy moment, gdy nagle się kończy;
ostatnia kartka, ostatnia wolna linijka i ręka z żalem
stawia kropkę.

Mój brulionie kochany - z tobą tyle dni przeżytych,
tyle nocy przespanych. Ileż to ja uczuć w ciebie
powkładałam, ile rozmyślań. Już na zawsze zostaniesz
cząstką mnie i częścią światła, które przepłynęło mi
przez ciche palce.

.

kamyczek (Chinita)

23 july 2011 at 18:32

Ach te bruliony kochane, tyle w nich sekretów, westchnień, marzeń. Papier jest cierpliwy... :-)))

23 july 2011 at 18:43

jest pierwszym powiernikiem, kamyczku i ma lepszą pamięć niż my:)

krzysztof bojko

23 july 2011 at 18:55

podziwiam - nie miałbym cierpliwości tak "brulionić" :)

23 july 2011 at 20:26

wiesz jaki cieniutki się zrobi, gdy już bliski koniec - nawet kartki są bardziej szare i miękną jak wspomnienia.

23 july 2011 at 19:10

I ja podziwiam.wszystko zapisuję na świstkach ;)))

23 july 2011 at 20:27

Wieśku - kiedyś wiatr mi porozwiewał po ogrodzie i nie posprzątał

23 july 2011 at 19:10

Ktoś mniej więcej dwa lata temu poprosił mnie o list-rękopis, a nie mail; jego zdaniem byłby bardziej żywy, bliższy. I przekonałam się ze zdumieniem, że już właściwie nie potrafię pisać ręcznie. A w każdym razie utraciłam płynność/rutynę posługiwania się kartką i piórem czy długopisem. Wprawdzie umiem pisać i lewą, i prawą ręką, no ale przecież nie obiema naraz, tak jak pisze się na klawiaturze, więc ruch wydawał mi się powolny i nienaturalnie pozostawiający bez zajęcia drugą z dłoni; brakowało mi też tekstu swobodnego w przemianach jak Proteusz - funkcji wymazywania bez widocznych śladów, igraszek z wariantami, przenoszenia partii tekstu itp., itd. Chyba podobnie mógłby się poczuć - bo ja wiem - kierowca ferrari przeniesiony na żółwia z Galapagos. Od czasu do czasu można się przejechać, czemu nie. Papier i ręka dla mnie to już teraz raczej ekskluzywny kaprys czyjś lub mój. Nic więcej. Pozdrawiam.

23 july 2011 at 20:30

isso, u mnie zauważam brak połączenia w linii - myśl - ręka - klawiatura. długopis kartka i nie mam żadnych problemów. miłego wieczoru.

kamyczek (Chinita)

23 july 2011 at 19:10

ma. z pewnością ma.

23 july 2011 at 20:31

kamyczek do ogródka:)

23 july 2011 at 23:50

Życie też zapisujemy w podobny sposób i każdy następny dzień-kartka jest w jakiś sposób tabula rasa - co bywa krzepiące z jednej strony, a nostalgiczne z drugiej. ;) Ja lubię pisać ołówkiem na starym, nieco zżółkłym papierze. ;) A na marginesie - troszkę przegadałaś te opisy, ale rozumiem. Dobrego, GLC. :)

24 july 2011 at 08:36

wiem, że przegadany, Miladoro - ale tyle nadziei w nowym, że nie sposób nie przegadać - dzięki i miłej niedzieli;)

Leszek Sobeczko

24 july 2011 at 01:36

wszystko co napisałem powstało za pośrednictwem klawiatury; kiedyś tam maszyny d/pisania, dziś kompa; szanuję papier, a on szanuje mnie, ale też poznałem pisarza, który zapisuje wszystko w zeszytach, i o zgrozo kaligrafią, bez korekt; to się nazywa kunszt, albo dar boży - wiem, że nie o wierszu, ale takie myśli przywołał: hey

24 july 2011 at 08:39

gościłam u siebie szanownego? miło, że się podzieliłeś - hey!!:)

Leszek Lisiecki

24 july 2011 at 14:59

Ja do tej pory trzymam ocalałe rękopisanie - jakieś młodzieńcze pamiętniki itp. "rękodzieła" i mam do tych pożółkłych i rzeczywiście trochę poszarpanych kartek wielki sentyment Bardzo pięknie napisane - ale zaczynaj już nowy kajet zapisywać...

24 july 2011 at 23:01

już mam dwie strony rękopisu, Leszku i dużo gwiazdek i skreśleń:)

26 july 2011 at 23:58

bez zaskakującej puenty - prozaicznie *ale ciekawie:D

27 july 2011 at 00:12

przez wszystkie niemal młodzieńcze lata pisałam pamiętniki, dziś dopiero rozumiem i doceniam jaka to była szkoła współpracy ze słowem :) Mam wielki sentyment do tych zapisków, nie zamieniłabym ich nigdy na bezduszne pliki :))) Twój wiersz obudził te uczucia, dziękuję :)