Podoba mi się, jak ten o motylach. Motyl to dusza, kruchość, wiatr to uczucia, a może po prostu siły. A jednak ładnie to opisujesz, walkę dusz, bycie w ciałach - według Leibnitza każda dusz, oprócz boskiej jest związana na trwale z ciałem, wypadki, śmierć sen, na chwilę ją rozpraszają, ale najdrobniejsze drgnienia trwają dalej, Jest on przeciwnikiem reinkarnacji, dusza musi pamiętać - więcej na razie nie wnioskuje. Ale przypuszczam, że państwo dusz to jakies trwanie w energiach, odradzanie się w ciałach, ale ze ściślejszym związkiem z ciałami, energiami. Do monad się zbliżam, ale na razie po swojemu staram się zastanawiać No i dusze mają wrodzone idee, ok tórych nawet nie trzeba myśleć, mówić, one są.. A wiersz jest piękny jak szamotanina duszy motyla, zmysłowy. Czy ja to słyszę, słyszę i słyszę też fale śmierci, bólu. Chyba jesteś miłośniczką Leibnitza :-)

report