Mruczy we mnie burza

czuję w sobie rytm
wdech i wydech

słowa wibrują
mruczą we mnie jak burza
która jest coraz bliżej

każdy błysk niesie echo lęku
gdy ogień spadał z nieba
niczym gniew bogów

stoję i patrzę
ucząc się nie uciekać
gdy świat oddycha głośniej


_________________________

w powietrzu

w labiryncie wąskich uliczek
gubimy stres

każdy zakręt odkrywa
koty wygrzewające na schodkach
święty spokój

łaszą się z ufnością
że wszystko będzie dobrze

porastamy ciszą
jak śnieżnobiałe domki
bugenwillami

w powietrzu robi się różowo


_____________________
Fornells, październik 2025

mów do mnie

w ciszy
posługujemy się
sprawnie językami

każdy wers piszesz
miękko na brzuchu
próbując przetłumaczyć
samotność
na język skóry

oddycham światłem
na krawędzi jawy
gdzie słowa
stają się ciałem



_______________

w półcieniu

nosiła słowa pod skórą
albo szeptała ciszej
niż deszcz uderzający o szyby
jakby każe słowo
mogło rozbić szkło w niej samej

czasem mówiła półcieniem
albo patrzyła głębiej

chowała dłonie w rękawach
żeby nie dotykał jej chłód słów
bo on miał głos z kamienia
i oczy w których nic nie drgało

nauczyła się oddychać ciszej
jakby życie było tylko szkicem
a nie kolorowym obrazem

nocą rysowała kobiety
z zamkniętymi ustami

bo nie wszystko
co niewypowiedziane milczy
(...)

--- full text ---

o wybuchowej naturze słońca (pantum)

słońce ma dzisiaj nieziemskie humory
rzuca błyskami jak kapryśna muza
zorzą polarną faluje po niebie
między słowami rozpętana burza

rzuca błyskami jak kapryśna muza
przez nasze myśli mknie wzburzona fala
między słowami rozpętana burza
wiatr słoneczny wpada i ogień rozpala

przez nasze myśli mknie wzburzona fala
i nie chodzi tutaj o zwykłe amory
wiatr słoneczny wpada i ogień rozpala
słońce ma dzisiaj nieziemskie humory

___________________________________

pantum - drugi wers każdej strofy musi być pierwszym następnej,
czwarty musi być trzecim następnej,
a pierwszy pierwszej - ostatnim ostatniej.

W związku z ostatnimi burzami elektromagnetycznymi na Słońcu :)

cykl

przygasły myśli
jak świece po długim czuwaniu
noc przykryła je dłonią

czas wstrzymał oddech
dogaszając gwiazdy
zmęczone własnym blaskiem

wszystko
ułożyło się w spokój
który nie pyta o jutro

lecz zanim wyblaknie
ostatnie słowo
w popiele nocy
zapłonie kolejne światło


________

efemerycznie

w torebce
melancholia
i rękawiczki z babiego lata

tęsknota
dźwięczy w uszach
jak krople deszczu
pełne drżenia

mgłą nawilżam rzęsy
skupione na niemruganiu

na gałęziach zawieszam
myśli w pół słowa

a inne
szeleszczą pod butami
jak wszystkie nienapisane listy

_______

pamięć która nie śpi

jak pierwszy podmuch
przed wschodem
który wie
że zaraz wszystko
zacznie oddychać -

rezonuję
morficznie

utkana ze wspomnień
mam w sobie pamięć przodków
ich cień
i ciszę
w której dźwięk już wybrzmiał

a ja
wciąż stroję się
do jej melodii


___

zanim słońce zaśnie

potrzebuję słów
czułych jak oddech morza
równoważnych
i spokojnych

zalewaj miękko falami
a będę lśnić
tylko w twoich oczach
jak morze przed zachodem
nim słońce w nas
zaśnie


____

mleko się wylało

kawa parzy usta
chcąc bym coś przemilczała

mleko się wylało

próbuję zrozumieć ciszę
między łykiem a oddechem

na dnie filiżanki wzór
którego nie umiem dziś odczytać



__

jesień liście pisze

powietrze unosi
zapach jesieni
z szeleszczących tęsknot

brodzę w porzuconych

spadają na chodnik
jak niedokończone zdania

jesień liście pisze
wiatr - listonosz
zostawia je codziennie
za wycieraczką