widocznie rósł w kłamstwie :)

zgłoś

nie mam pojęcia, bezgłośny był niczym zwalone drzewo

zgłoś

Pinokio jak żywy :)

zgłoś

:) W jasnej wiosce koślawa kobieta urodziła drewnianego pajacyka, / który miał serce niedobre l pokazywał język, / i różne motyle łykał ustami słodkimi jak księżyc - / który miał serce niedobre i nóżkami zabawnie fikał. // A bezczelne motyle zielone uszami wyfruwały / i uciekając na łąki, na słońcu skrzydełka kładły, / drewniany pajacyk wówczas chodził po łąkach pobladły / i na zwodniczych zabawach spędzał do zmierzchu dzień cały. / A w nocy straszny Pinokio niebieskie kładł okulary / i z pewnym świerszczem złośliwym oddawał się sztuce blużnierstwa, / i znowu, znowu do rana uprawiali ciemne szalbierstwa, / I w karty fałszywe grali, i liczyli fałszywe dolary. // O trzeciej piętnaście nad ranem wybuchła ogromna chmura. / - Ratunku! - wołał Pietrzynka - ratujcie Pietrzynkę biednego. / Księżyc był mały jak wiśnia, której usta łakome strzegą. / Tutaj się kończy pieśń pierwsza i nie zaczyna się wtóra.

zgłoś

kłam Pinokio, kłam ;)

zgłoś