Poezja

Matrioszka.






Ubrane w
sęki lalki
nostalgi,
na deskach 
z drewana
teatrzyk tną.

Wiją się, kręcą,
biją i tańczą,
stary jaromir
poleczke gra.

Migają piękne,
tęczowe bąki
pędzelkiem
dane farby 
i sny. 

Rumieńce panien
krwisto na bladym
leciutką wonią
dotknęły  róż.

Jedna za drugą
za dłonie swoje
gdzieś pochowane
w matrioszki kwiat.

Zmęczone, nagie
padają w deski
te błazenowe 
tańczące łzy.