Chwile - gabrysia cabaj - diary

Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

	gabrysia cabaj
	ALL WORKS Poetry (317) Diary (100) Photography (24) Postcards (6) About me Friends (62)

20 october 2012

gabrysia cabaj

Celeste zbiega z góry i podaje mi kartkę, na której wypisała cytat z pewnego filmu: Patrzeć życiu prosto w twarz. Prosto w twarz Poznać je, jego smak Pokochać je takim jakie jest I w końcu poznawszy je, zrezygnować z niego
Lubię te chwile, gdy jesteśmy razem, bo przecież przed nami tylko godziny, godziny

20 october 2012 at 13:48

a nawet te minuty razem

20 october 2012 at 15:01

u mnie mniej niż pięć minut; ale nie wiem, o ile mniej..

20 october 2012 at 16:37

u Ciebie też się zawsze zatrzymuję :*

20 october 2012 at 20:06

każda chwila. nawet niejmniejsza

20 october 2012 at 20:13

zatrzymałam się, zareagowałam :*

20 october 2012 at 20:15

godzimy godziny:)

25 october 2012 at 09:02

dzięki, że zaglądacie, pomimo...

25 october 2012 at 09:06

no właśnie dlatego, przecie..

25 october 2012 at 09:05

:))

25 october 2012 at 09:07

trzy kropeczki altku...

25 october 2012 at 09:12

chcesz mi odebrać podpis..

25 october 2012 at 09:08

alt, doremi

25 october 2012 at 09:10

GLC, jak ładnie nas "układasz" :))

25 october 2012 at 09:15

naturalniej wygląda :))

25 october 2012 at 10:02

Yhm. "Godziny". Jeden z sensowniejszych filmów, jakie w ogóle widziałam. Zresztą, również jeden z niewielu, które są zdumiewająco wierną adaptacją książki. Chociaż gdy się ją zna, taki przekład wydaje się dość niemożliwy.

26 october 2012 at 13:17

p.s. tak mi się jeszcze przypomniało, zanim sniknę. osobliwość a propos "Godzin". Bo kiedy, tak jeżdżąc jak wariatka, w tym miesiącu wyjechałam w połowie miesiąca na jakiś tam niecały tydzień, wzięłam między innymi Twój tomik. I mnie porządnie łupnął, w takim charakterystycznym dla nieoczekiwanych spotkań rozbłysku, wiersz "Szczęście" stamtąd. Znaczy, pokazał mi się bardzo mocno jak coś przynajmniej równie realnego jak druk;) Czytałam go głośno, z Barberem, wiesz może, Adagio for strings, które też ostatnio zajeżdżam, heh. I właśnie wtedy wyświetliły mi się sceny z "Godzin" - te, kiedy Virginia Woolf jest coraz bliżej wody, a później - z nią. No nic to, dość gadania. czas na mnie

26 october 2012 at 13:22

ten tekst - Szczęście, o którym piszesz, issa, jest taki niepozorny, że aż trudno go dojrzeć - marzę, by przeczytać książkę: Godziny - to by było coś - dobrego dnia